Wspomóż Liturgia.pl

Subskrybuj podcast

 

Kazanie o Eucharystii

Ks. Franciszek Blachnicki

25.04.2004

Słyszałem dziś w kościele kazanie o Eucharystii. Kazaniu temu nic nie można by zarzucić pod względem formy, treści; można by je nazwać kazaniem dobrym. A jednak był w nim pewien brak, który często mnie uderza w różnych kazaniach, naukach o Eucharystii. Są one wszystkie jakieś płytkie, powierzchowne.

Mówi się o wielkości tej tajemnicy, o cudzie niepojętym, jaki ona stanowi, o wielkiej miłości Zbawiciela, który tak cudowny środek wymyślił, aby być z nami. To wszystko jest prawda, ale to jest jednak mówienie powierzchowne, nie dotyka istoty tajemnicy eucharystycznej. Bo czyż o to chodzi, że Chrystus jest z nami? Przecież powie ktoś, że Chrystus jako Bóg jest i tak wszędzie obecny, po cóż więc jeszcze Eucharystia? O obecności w Eucharystii wiemy tylko z wiary, a ta sama wiara mówi, że Bóg jest realnie i w pełni wszędzie obecny. Wydaje się, że wielu kaznodziejów podziwia i każe podziwiać Eucharystię, a nie wie właściwie i nie mówi, dlaczego mamy ją podziwiać. Mówi się, że Eucharystia to cudowny dowód Bożej miłości, a nie wyjaśnia się dlaczego tak jest.

A dlaczego tak jest? Bo Eucharystia to Chrystus Zbawiciel, to cały czyn zbawczy Chrystusa dany każdemu z osobna człowiekowi, to dokonanie dzieła zbawienia każdego konkretnego człowieka. Chrystus przyszedł na świat, aby zbawić ludzkość. Uczynił to przez to, że wypełnił wszelką sprawiedliwość stosunku człowieka do Stwórcy - przyjął wzorową, właściwą postawę człowieka wobec Boga, zgładził grzechy wszystkich ludzi. A uczyniwszy to jako Głowa całej ludzkości, w imieniu i w zastępstwie wszystkich ludzi, otworzył szeroko ramiona, aby wszystkich ludzi przygarnąć do siebie, aby wszystkich wszczepić w tę swoją postawę, aby każdego człowieka w nią włączyć i przez to włączyć go na wieki w Boga. Aby zaś to było możliwe, rozmnożył się cudownie, tak jak kiedyś cudownie rozmnożył chleb, aby móc być na wszystkich miejscach i we wszystkich czasach i karmić wszystkich ludzi. Z cudownym chlebem Eucharystii daje Chrystus każdemu swoją sprawiedliwość, swoje zadośćuczynienie, swoje zbawienie, swoją miłość, siebie samego.

Oto jest tajemnica istotna Eucharystii. Z uświadomienia sobie tego płyną ważne wnioski dla pobożności chrześcijańskiej, dla tego, jaka powinna być nasza postawa wobec Eucharystii.

W Eucharystii mamy przyjmować Chrystusa jako Zbawiciela, jako lekarza naszej duszy. Nie jako Boga w niepojętym majestacie, siląc się na wzniosłe akty uwielbienia, mistycznej miłości itp. Ale mamy stawać przed Nim w prostocie i w całej prawdzie, przyznawać się do swej nędzy i ukazywać Mu ją. Mamy stawać przed Nim jak ów trędowaty w Ewangelii ze słowami: Panie, jeżeli chcesz, możesz mnie oczyścić (Łk 5,12).

Przyjmując Eucharystię musimy być świadomi tego, że jesteśmy absolutną niemocą, jeżeli chodzi o oddanie Bogu czci, o zajęcie odpowiedniej wobec Niego postawy. Ale mamy zarazem wierzyć, że Chrystus przychodzi do nas z tym wszystkim, czego my nie potrafimy, aby nam to dać. I mamy z całą naszą nędzą oddać się Jezusowi, wejść w Jego postawę doskonałą, i razem z nią wznieść się przed oblicze Ojca ze słowami: Per ipsum, cum ipso et in ipso, est tibi, Deo Patri Omnipotenti, omnis honor et gloria. I tak musimy wierzyć nieustannie, że w Chrystusie i w Eucharystii jesteśmy naprawdę, realnie i rzeczywiście odkupieni.

Jeżeli tak będziemy przyjmowali Eucharystię - z uznaniem swej nędzy i Jezusowego odkupienia - to powoli będzie się w nas dokonywała przemiana w nowego człowieka. Chrystusowa postawa wobec Boga będzie w nas z Niego zstępowała, będzie się w nas realizowała, aż nasza subiektywna, wewnętrzna postawa będzie postawą Chrystusową. Ale to zacznie się realizować nie prędzej niż zamrze zupełnie duch ludzki pragnący doskonałości i świętości dla siebie.

Skomentuj

Ostatnio najpopularniejsze

Blog „Zasypywanie przepaści”
Parę tygodni temu telewizja (bodajże w programie 1) powtarzała serial "Szatan z siódmej klasy" (wersja z 2006 r., reż. Kazimierz Tarnas). W czasie urlopu obejrzałem fragmenty paru odcinków. W odcinku 6 pojawia się krótki epizod liturgiczny.
Blog „19te piętro”
Przez ostatni czas kilka spraw nabrało rumieńców. Niebawem pojawi się podręcznik chorału gregoriańskiego Regulæ cantus, czyli Zasady śpiewu.
Warsztaty Muzyki Niezwykłej 2014
Trwają zapisy na drugą edycję Warsztatów Muzyki Niezwykłej, którą w dniach 25–31 sierpnia 2014 w Krakowie organizuje Fundacja Dominikański Ośrodek Liturgiczny. Zapowiada się tydzień pełen wrażeń!