Łyżka dziegciu, czyli o scholi oazowej

Mnie się wydaje, że ta maniera "systemowa" może być:) Bo rację ma Pani Beata - są kobiece i dziewczęce głosy prowadzone tak, że mucha nie siada. Proste, czyste i skromne. I mocne. Bo w liturgii jednak nie chodzi o to, żeby było tak pięknie, jak kto umie, lecz w sposób godny liturgii. A godności mamy spisane i skomentowane.

Kobiet się nie boję, cokolwiek miałoby to znaczyć. Wcale nie chodzi tu o głos kobiecy (swoją drogą jedne z naprawdę nielicznych sióstr, które noszą habity - reszta bez; jedyna oznaka to krzyżyk na szyi), ale o całą melodię, infantylne przeciąganie, ta "cytra", etc. Liturgia to nie opera, teatr, czy popis modelunku głosów.

ja odwołuję się w takich wypadkach do pensjonarek... płeć się zgadza, ale mentalność ma być - blondynki.
Wychodzi na to, że od płci się nie ucieknie - w opisie. Trudno.
;-)

PS a jednak dziewczyny z Voci unite śpiewają inaczej. na pewno można, tylko pytanie - kto pokieruje i jak zachęci?

"Kobieca"? Niech się pan kobiet nie boi, nawet(zwłaszcza) jeśli jest pan katolickim księdzem. "czy to ładnie tak?" niech panu zaśpiewa SDM - http://www.youtube.com/watch?v=wrcqW0wpi_c

Tak się zdarzyło, że niedługo po rozpoczęciu 60-cio godzinnej adoracji w słynnej paryskiej bazylice Sacre-Coeur (w związku z jubileuszem kapłańskim Benedykta XVI) miały miejsce "uroczyste" Nieszpory ze wspomnienia dwóch Kolumn Kościoła.

Pomijając uwagi o ceremoniach, zachowaniu, etc. (jeśli ktoś będzie chciał - opiszę), zatrzymam się właśnie na śpiewie, któremu cały czas akompaniowała... cytra (tak naprawdę nie wiem, co to było i jak to nazwać. Z daleka wyglądało to na coś podobnego do gitary, niestety, człowiek, który miał instrument ten w rękach stał do mnie tyłem; nie miało to także dźwięku tradycyjnej gitary, jak do tej pory znałem). Melodia śpiewu (hymn, psalmy) była niesamowicie infantylna, aż ciśnie się na klawiaturę określenie: kobieca. Dla emocji i uczuć - możliwe, że odpowiednia, ale czy dla liturgii?

Kiedy tych "gitarowych":), sentymentalnych naprawdę nie jest dużo - przynajmniej tu, w tym przypadku (dużo więcej słyszałam w poprzedniej parafii i w rodzinnej). Sporo pieśni z dominikańskiego śpiewnika, kanony i kurczę... wszystko to głosem Kasi Kowalskiej, z tym kiczowatym łamaniem wygłosu i z takim zawiedzionym westchnieniem... no, nie umiem tego opisać:) to naprawdę są ładne głosy dziewcząt, prężny i pracowity chór, i ta maniera... jak liść na głowie.
Zastanawiam się, czy gdyby posłuchać z nimi chorału i czegoś surowego ludowego... czy dałoby się tego pozbyć.

że to jest kwestia z jednej strony pewnego rodzaju "monopolu" wzorców, o którym napisałaś ("jest to śpiew, którym mogą nasiąkać uszy młodych dziewczyn", a można jeszcze dodać, że śpiewu generalnie się nie uczy), ale z drugiej samego charakteru tych "gitarowych" (z różnych powodów wolę już nie mówić "oazowych") piosenek religijnych. One w wielu przypadkach mają podobny "odcień" czy wydźwięk emocjonalny jak piosenki popowe, są sentymentalne, przepsychologizowane, operują na płytkim a mocno spolaryzowanym poziomie uczuciowym itd. Te dwie rzeczy nakładają się na siebie.