Może...

było gorsze od Godziny czytań. Jak twierdzi jeden ksiądz. Tyle tych tekstów było, ale nic konkretnego. A godzina czytań, proszę, tylko dwa teksty, ale jakie długie...

jasne, że najlepiej, gdy oba płuca działają równo w jednym ciele! Gdy jedno się popsuje, np. pod wpływem dymu (jakiego? skąd?), organizm dostaje zadyszki i żyje krócej będąc niezdolnym do dźwigania ciężarów. Jest też bardziej podatny na infekcje.
Stałym elementem opowiadania o powołaniu (gdy opowiadają sami powołani) jest frazes o konieczności pokory wobec powołania. Nie dalej, jak dziś rano, słyszałem to z ust bardzo zadowolonego z siebie kapłana (wypowiedź w TVP, kapłan znany szeroko w mediach). Sądzę, że najlepiej byłoby, gdyby o takich "imponderabiliach" nie mówić, zamiast tego mówić wyłącznie o rzeczach istotnych. O ile krótsze i bardziej treściwe mogłyby wówczas być kazania... Może wtedy słuchacz pochyliłby się nad treścią i czułby się ubogacony głębią?
To moje wnioski z lektur homilii Ojców Kościoła, które kiedyś były esencją Matutinum, a z Godziny Czytań jakoś pouciekały. Czy dlatego, że Ojcowie nie mieli tytułów naukowych?

1. płuca dobrze, gdy razem, dwa jednocześnie, spełniają swoje zadanie. Jest we mnie pragnienie, by np. dorobek teologiczny Wschodu był uwzględniany za Zachodzie (ale nie w formie zachłystującego się wschodnimi kwiatkami kaznodziejstwa). Gdy słyszę np., że bierzmowanie jest sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej, to mam ochotę teologa tak prawiącego zapytać, czy na Wschodzie jest czymś innym, skoro udziela się go dzieciom (notabene: i u nas bywa wcześnie).

2. Warsztaty życia mniszego to, jak się domyślam, coś, czego pragnienie wyraziłem w zdaniu: "I przede wszystkim sprzęgniecie duchowości z nauką duchowości tak, by modlitwa i zajęcia teologii nie szły równoległymi torami".

3. Myślę, że chętni by się znaleźli. Ale też nie o zmianę programu mi chodzi (no może też), bardziej o zmianę nastawienia. Buta z jaką wielu "absolwentów seminariów" się wypowiada, często ma się nijak do ich przygotowania.

przeczytałem zestaw pańskich "gdybań" z wrażeniem, że objawiły się w nim tęsknoty do bliższego kontaktu "dwóch płuc Kościoła". Przygotowania do święceń u ortodoksów wyglądają w praktyce mniej-więcej tak, jak Pan wyobraził sobie "wyższe szkoły zawodowe szafarstwa sakramentów i duszpasterstwa". Do tego doszłyby jeszcze zajęcia z "praktyki wiary" w postaci "warsztatów życia mniszego". Ale byłoby pięknie! Tylko czy w takiej sytuacji byliby chętni do seminariów, skoro nie mogliby tam uzyskać różnych tytułów i godności naukowych?
Pozdrawiam.
Robert Pożarski
czeladnik liturgiczny

To jako "czytacz mimochodów" zapytam Panów o opinię na temat owych rozdźwięków: zauważacie je, czy tylko ja mam takie wrażenie? Bo brak pokory oczywiście jest widoczny, tylko czy nie jest też tak, że w pewien sposób jest on systemowo wprowadzany, konserwowany, uczony, jakkolwiek to nazwiemy?

dobrze, że przecież tekst uwalnia się od nadawcy i krąży już niezależnie, a rację mają krytycy literaccy.

patrz pan, czyżby udało mi się coś odczytać poprawnie?

główny bohater, esbek, czyta opinię psychologiczną ze swoich akt. Opinia zdaje się nie być negatywna, ale pewne sformułowania nie dają spokoju. Bohater próbuje sobie przypomnieć z zajęć z psychologii skąd zna te frazy. I dochodzi do niego, że ta niby zwykła opinia to ni mniej ni więcej a kliniczny opis psychopaty. Autorka opinii nie mogła napisać wprost tego strasznego słowa, a gdy zastąpiła je omówieniem, wyszło dość zwyczajnie, do przełknięcia. I ja starałem się rzecz (skrótowo i wybiórczo) opisać, zamiast nazwać rzecz w dwóch słowach: brak pokory (albo jeszcze szybciej - w jednym, ale ono brzmi dopiero strasznie). Jeśli napisałem coś o rozdźwięku, to tylko mimochodem.

zawiera w sobie wszystko, o czym pisał Michal. Tylko wyszkolony w pokorze jest w stanie się czegokolwiek nauczyć, byc wiernym nakazom Kościoła, nie dokonywać nadużyć, nie eksperymentować, stać przed obliczem Boga, a nie aktorzyc przed wiernymi.

Nie mniej istotne jest to, o czym napisał p. Michał. Ja bym to określił rozdźwiękiem pomiędzy tym, czego się oczekuje od księdza, tym, do czego człowiek jest zdolny, tym, do czego przygotowuje formacja seminaryjna, a tym wreszcie, co o sobie myślą klerycy/księża.

Rozdźwięk widoczny tak w sferze intelektualnej, emocjonalnej, duchowej, i wielu innych. Przykładami można sypać, jak z rękawa. Jaki koń jest - każdy widzi. Znacznie ważniejsze, jak z niego zrobić "skromnego pracownika winnicy Pańskiej". Obie zaproponowane metody mają w sobie coś sensownego, która jest lepsza?

to wydaje mi się, iż przeciętność wtedy jest problemem, gdy nie jest świadoma sama siebie. To znaczy, kiedy nie wie, że jeszcze wiele jej brakuje, a jednocześnie, że wiele może, jeśli się tylko postara. Bo z drugiej strony plagą nie mniejszą niż intelektualistyczne odloty w kosmos jest generalne poczucie, że "się nie da" i osunięcie się właśnie nie w zdrową rzemieślniczość, ile w wycofanie się, a czasem wręcz cynizm.

Spróbowałem sobie wyobrazić, jak mogłyby wyglądać zajęcia z tego przedmiotu. I spasowałem :)

... w seminaryjnej formacji i edukacji, co pozwolę sobie nauczony wieloletnimi kontaktami z seminarzystami zauważyć. Tą słabością jest brak przedmiotu "Pokora".