Bóg jest miłością

Czy nie chciałoby się Panu tutaj coś napisać?
zawsze, jeślibym wyemigrowała z jakiegoś innego blogu, to może mnie Pan stąd nie wyrzuci...

Zgadzam się - dziwnie często przeciwstawia się sobie dwie rzeczy, które wzajemnie z siebie powinny wynikać. Miłość przynaglać do przestrzegania nakazów i zakazów, a prawo kształtować postawę dojrzałą, zmierzającą w stronę miłości. Kiedyś przeciwstawiano sobie duszę i ciało, teraz inne sfery nierozdzielne niektórzy koniecznie chcą "skonfliktować".

niż Autor blogu) nie pierwszy raz czytam u Pana Michała o przeciwstawianiu prawa i miłości.
Może, jak często, problem w rozumieniu obu pojęć. Tak jakby o miłości nie myślano jako o cnocie, którą można praktykować, a, jak się zdaje, można też praktykować (przestrzegać) prawo.
Miłość - jako poryw, prawo - jako przymus. Cóż, czy to nie jest raczej bardzo świeckie pojmowanie przedmiotu?

(tym razem chodzi tu o naszą , a nie Bożą miłość)

Myślę, że z tą miłością to są próby odwracania perspektywy. Bóg jest miłością i może odstąpić od twardych zasad, jakie narzucił (i niby dlaczego krzywym okiem ktoś miałby patrzeć na to, że jest dobry); to On jest Panem szabatu. Niektórzy jednak chcą wchodzić w kompetencje Boga/Kościoła nauczającego. Też uważają się za Panów szabatu (choć jak się okazuje zwykle wcale nie potrafią uzdrawiać, co wydaje się być istotne w kontekście tego cytatu), twierdzą, że powinni być jak Bóg (doskonały...). Ale jak daleko można się posunąć w podobieństwie do Boga? Czy ten fragment Biblii wzywa do czegoś więcej niż praca nad sobą? Nie wydaje mi się, by można go było traktować jako impuls do sądu nad bliźnimi (kompetencja Boga), podobnie wezwania Jezusa, by stawać się podobnym do Boga, nie traktuję jako przyzwolenia do samowolnego zmieniania zasad, które ustanowił Bóg (To czyńcie na moją pamiątkę), a czuwanie nad nimi (ewentualną modyfikację) powierzył apostołom.

Prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Bogu w duchu i prawdzie (jak to prawdziwi)... Przecież tu nie ma nic o dowolności oddawania kultu (wręcz jest o stałości - Prawda; duch, o którym mowa, też jest chyba duchem stałości). Prawdziwi czciciele nie pozostaną w sferze wyłącznie rytualnych przepisów, ale ich literę będą starali się wypełnić... oraz wypełnić... duchem (i prawdą).

(zawsze zbyt małej i niedoskonałej) za jego miłość chybaśmy powinni się trzymać tego, czego w sprawach liturgii wymaga Kościół. Bo jako argument za samowolką liturgiczną Boża miłość mogłaby występować tylko w wypadku lekkiego tejże traktowania (Bóg mię kocha, więc co tam, robię jak mi się podoba). W przeciwnem (Bóg mię kocha, więc trzymam się jego nakazów) jest raczej argumentem przeciw samowolce.

ciekawą kwestią byłoby pytanie jakie światło na liturgię i wszystko co z nią związane rzuca ta prawda, że Bóg jest miłością. Czy rzuca w ogóle jakieś, czy też może pytanie nie jest prawidłowo zadane? Od strony Boga, że tak powiem, sprawa jest chyba jasna - liturgia jest nam dana z miłości, w niej dokonuje się ciągle Ofiara Chrystusa, najwyższy wyraz miłości Boga do nas itd. Ale od naszej strony?

A jak już jesteśmy przy Janie i jego "definicjach" Boga to można od razu zapytać, jak się ma do liturgii to, że "prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w duchu i prawdzie", bo "Bóg jest duchem" (bo to też chyba jest/może być wykorzystywane jako argument za liturgiczną samowolką)? Głośno myślę, ciekaw jestem, nie mam żadnych gotowych odpowiedzi (a może już takowe istnieją)... (?)

Nie wiem skąd ma Pan, Panie Olgierdzie, informację, jakoby tajemnica spowiedzi obowiązywała kogoś poza spowiednikiem. Chętnie się zapoznam ze źródłem, które tak podaje.

Cieszę się natomiast, iż zauważył Pan, że to opowiadanie* (myślę, że ktoś obeznany z XX-wieczną literaturą rosyjską nie miałby problemu ze wskazaniem inspiracji). I tak je proszę traktować, nie jestem tożsamy z podmiotem mówiącym, a i zdarzenie jest fikcją - choć, jak się łatwo domyślić, nie tak znów odległą od kilku swoich, złożonych tu razem, pierwowzorów.

Wierzę, że sakrament działa mimo moich słabości, więc nie sądzę, by jego moc została zmniejszona przez to, że napisałem jakiś tekst.

Nie wiem, co nazywa Pan "sprowadzaniem do spraw ogólnych", a sądzę, że to może być ciekawa myśl - proszę ją rozwinąć.

Jeśli odbiera Pan mój tekst jako przestrogę przed trywializowaniem sakramentu pokuty - bardzo się cieszę, rzeczywiście, jak Pan pisze, nie miałem takiej intencji: traktuję to jako wartość dodaną.

_______
*Zresztą niezadowolony byłem z końcówki - uległa zmianie.

można złamać podając szczegóły umożliwiające identyfikację. No i dla penitentów zachowanie pouczenia w tajemnicy jest mocno zalecane i nic więcej.

Bo - z różnych przyczyn pamiętamy słowa duszpasterzy.
Wszelakoż myślę, że w znacznej części zachował ją pan Michał.

To już się też będę - cieszyć - bez dalszego komentarza.

proszę zważyć, że tajemnica spowiedzi nie bez powodu obowiązuje również penitenta. Już samym opowiadaniem utrudnia Pan sercu, żeby doznało przemiany pod wpływem sakramentu. A jeśli jeszcze do tego stara się Pan stworzyć ironiczny dystans do tego wydarzenia i zrobić z niego ciekawą historię, to Pana szanse drastycznie maleją. Usiłując sprowadzić je do spraw ogólnych całkiem marnuje Pan słowo, które jakoś w Pana życie padło.

Napisał Pan tu niechcąco mocną przestrogę przed trywializowaniem sakramentu pokuty.