O liturgicznym ubóstwie

Zgadzam się ze wszystkimi wypowiedziami. To prawda, nie jest łatwo wskazać ów "złoty środek", jednak szukać trzeba. Pewnie, że dominikanie próbują udzielać odpowiedzi, ale - jak sądzę - w żaden sposób nie przeszkadza to, by już na tym etapie stawiać kolejne pytania: czy aby na pewno idziemy w dobrą stronę? Gwoli wyjaśnienia, też nie chodzi mi o odrzucenie piękna w liturgii, lecz o pewną równowagę... być może tą, o której, Marcinie, pisałeś wczoraj na swoim blogu - Słowa i środków wyrazu :)

Myślę, że tu nie chodzi o odrzucenie piękna w liturgii. Argument, że nawet najprostsza msza w wiejskim kościele jest Mszą, nie ma znaczyć, że możemy nie dbać o piękno celebracji - raczej ma pokazać, że nie piękno i doznania estetyczne przesądzają o wartości mszy.

Często powtarza się przeciw zwróceniu uwagi na piękno liturgii (śpiew, obrzęd etc..) argument tego typu: "Przecież najprostsza Msza w wiejskim kościele też jest tym samym cudem." A mi się wydaje że w takim spojrzeniu zapomina się ze Bóg objawia sie nam nie tylko w Eucharystii (w sensie sakramentu), ale i jej celebracji (liturgii właśnie). Natomiast to że na tą celebracje mamy, szczególnie od Soboru, duży wpływ nakłada na nas ogromną odpowiedzialność, której to dominikańskie poszukiwanie próbuje jakoś sprostać.

That is the question! (I to nie tylko o liturgię chodzi, ale o całe życie.) Podoba mi się to, co napisał "jkrawat": "w liturgii chodzi przede wszystkim o to, aby była ona wyrazem zewnętrznym tajemnicy Misterium Chrystusa. Tylko wtedy, kiedy liturgia jest efektem kontemplacji tej Tajemnicy wszystko będzie spójne." To jest to, o czym pisał kard. Ratzinger, nawiązując do Rz 12:1 i "logike latreia". Jeśli wewnątrz nie będzie tej Tajemnicy, to co nam zostaje? To, o czym pisze prorok (Iz 1:11-14)?

Liturgia jest bardzo ważnym elementem życia Kościoła. Naszym zadaniem jest robić wszystko, aby liturgia była piękna, ale nie tylko! Chodzi przede wszystkim o to, aby wszystko było tak dobrze dobrane, aby ta wyżej wspomniana równowaga była zachowana. Co to znaczy? Pomyślałem sobie, że w liturgii chodzi przede wszystkim o to, aby była ona wyrazem zewnętrznym tajemnicy Misterium Chrystusa. Tylko wtedy, kiedy liturgia jest efektem kontemplacji tej Tajemnicy wszystko będzie spójne. Nie chodzi przecież o to, aby na siłę dodawać mnogość znaków, bo może się zdarzyć, że piękno tych znaków zasłoni tę Tajemnicę, która staje się na ołtarzu, ale tak samo nie należy na siłę zubażać liturgii, bo i wtedy nie oddamy należnej czci jaka należy się tej Tajemnicy. Całe chrześcijaństwo, szczególnie w kontekście liturgicznym, to relacja. Nie tylko indywidualna - moja z Panem Bogiem, ale, tym bardziej w liturgii, relacja zgromadzonego Kościoła, Mistycznego Ciała, z Jezusem, którego ofiara dzieje się na ołtarzu, z Misterium, które wspólnie przeżywamy. Tak więc forma musi być spójna, co może uchronić przed "liturgicznym narcyzmem". Tak sobie pomyślałem...