Czy celebrans lubi śpiewać?

Bardzo piękne dla mnie jest to, że każda liturgia ma swój własny charakter muzyczny, związany z kanonem melodii, jakich używa celebrans. Że zaledwie parę słów wyśpiewanych przez kapłana wystarcza, żeby z zamkniętymi oczami można się było zorientować, czy należą one do liturgii prawosławnej, katolickiej czy innej.

Oczywiście chodzi mi o melodie na stałe związane z liturgią, np. mel. prefacji, kolekty itp., nie o pieśni. Dlatego marzy mi się, żeby Msze Święte były w jak największym stopniu przez celebransów śpiewane. No i jak najpiękniej, tak, żeby śpiew był konkurencyjny wobec mowy pod względem zrozumiałości przekazu.

Taka dobrze zaśpiewana prefacja: mocnym głosem, ze zrozumieniem i aktywną sugestywną narracją jest dla mnie doświadczeniem wprost porywającym, doskonale angażującym w jej treść. Zawsze jestem bardzo zawiedziona kiedy po zaśpiewanym "goodne to i sprawiedliwe" dalsza część prefacji jest mówiona. A tam są zawsze najpiękniejsze słowa. Zastanawiam się, dlaczego tak rzadko celebransi śpiewają. Może czują się niepewnie wokalnie? Może nie wierzą w skuteczność przekazu śpiewu?

Niektórzy uważają, że śpiew w liturgii z założenia jest gorszy od recytacji, bo mniej czytelny, ale moim zdaniem to zależy od wykonania. Mnie bardziej porywa dobrze zaśpiewana modlitwa niż dobrze wypowiedziana.

Poza tym wyczuwam olbrzymi potencjał uspójnienia i ożywienia liturgii w śpiewaniu jak największej jej części. Taka moc jednoliości chorałowej, ogarniającej całą Mszę Świętą. Piękno porywa do modlitwy.