Hebrajsko-łacińsko-polskie wołanie
Fascynujące jest napotykanie co krok związków rodzimej kultury z dziedzictwem chrześcijańskiego Zachodu. Posiadamy krocie językowych skarbów, dokumentujących, jak głęboko polska kultura była wkorzeniona w kościelną tradycję łacińską. Wraz z nią przyswajała sobie pierwiastki jeszcze starsze.
Jednym z celów Adwentu jest przejęcie się przez wierzących pragnieniami, które Bóg zaszczepiał w narodzie wybranym. Stąd właśnie w Adwencie współbrzmienie modlitw Kościoła z głosami Starego Przymierza osiąga, jak się wydaje, swoją kulminację. Słychać to także w naszych pieśniach.
Wszystkie wymienione elementy: łacinę, Stary Testament, zapisane w nim pragnienia i zrodzone z nich wołanie – odnajdujemy w adwentowej pieśni „Mądrości, która z ust Bożych wypływasz”. To jedna z pereł naszego skarbca.
Pierwsze siedem zwrotek to poetyckie tłumaczenie siedmiu antyfon adwentowych. Przekład naznaczony pietyzmem i maestrią. Jak na poezję, wierny i dokładny. Prócz treści przekazuje także dramatyzm, zapisany w rozłożeniu akcentów (siedmiokrotne "przybądź" na początku każdego trzeciego wersu - odpowiednik centralnego "veni").
Kolejne dwie zwrotki w kunsztowny i poruszający sposób zestawiają wołanie narodu wybranego i nasze: „W czterotysięcznej utęsknienia nocy... naród wszystek takie głosy wznosił... Też (w sensie ‘te same’ – WG) głosy wznosim dziś w kościele nowym/ W czteroniedzielnym czasie Adwentowym”. Pieśń kończy modlitwa do Chrystusa z podziękowaniem i prośbą o czyste sumienie na Święta, dzięki Jego Odkupieniu.
Życzę każdej chrześcijańskiej duszy, by - używając także ciała - mogła ku swemu pożytkowi wspomnianą pieśń jeszcze przed zbliżającym się Bożym Narodzeniem zaśpiewać. Może się uda więcej niż jeden raz?
By poznać całość, trzeba sięgnąć do śpiewnika ks. Kellera (tzw. pelpliński; stamtąd przepisuję, modernizując tylko pisownię) lub Mioduszewskiego. Trzech ostatnich zwrotek nie ma nawet w jubileuszowym wydaniu Siedleckiego z roku 1928.
1. Mądrości, która z ust Bożych wypływasz,
Wszystko urządzasz, zewsząd cel dobywasz;
Przybądź i naucz nas dróg roztropności,
Wieczna mądrości!
2. O Adonai! Wodzu Izraela,
Coś go wybawił z rąk nieprzyjaciela;
Przybądź upadłym pod ciężkim brzemieniem
Z silnym ramieniem.
3. Korzeniu Jesse, Tyś chorągwią ludów,
Zamilkną króle na widok Twych cudów;
Przybądź i pośpiesz, użal się złej doli,
Wybaw z niewoli.
4. Kluczu Dawidów, Izraela Boże,
Co Ty otworzysz, nikt zamknąć nie może;
Przybądź a wywiedź mocą Twej prawicy
Więźniów z ciemnicy.
5. O Wschodzie ranny, Światło wiekuiste,
Sprawiedliwości Słońce promieniste;
Przybądź i oświeć w ciemnościach siedzące
Nędznych tysiące.
6. Królu narodów! Tyś ich upragnieniem,
Tyś jest węgielnym jedności kamieniem;
Przybądź, niech człowiek przez Ciebie stworzony
Będzie zbawiony.
7. Emmanuelu, Królu, Prawodawco,
Oczekiwanie narodów i Zbawco;
Przybądź i nasze wysłuchaj wołanie,
Boże, nasz Panie!
8. W czterotysięcznej utęsknienia nocy
Patryjarchowie, Króle i Prorocy,
I naród wszystek takie głosy wznosił,
O Zbawcę prosił.
9. Też głosy wznosim dziś w Kościele nowym
W czteroniedzielnym czasie Adwentowym,
Pamiętni skutków upadku ciężkiego
Adamowego.
10. Ty, coś z szatańskiej wykupił nas ręki,
O Chryste, przyjmij cześć naszę i dzięki;
Daj Twój obchodzić w czystości sumienia
Dzień narodzenia. Amen.
Ostatnio najpopularniejsze
Blog „Zasypywanie przepaści”
Blog „Krucjata anty-omniańska”
Blog „Blog redakcyjny”
O autorze
Ogólna teoria wszystkiego
Wojciech Gołaski OP
Dominikanin, zainicjował po wiekach ponowną obecności muzyki dawnej w Jarosławiu. W szczególności pośredniczył w kontaktach szefa artystycznego Festiwalu Muzyki Dawnej "Pieśń naszych korzeni", Marcina Bornus-Szczycińskiego, z władzami miasta. Uczestniczył w negocjacjach poprzedzających przeniesienie Festiwalu ze Starego Sącza do Jarosławia.
W latach 2002-2003 kantor konwentu w klasztorze na Służewie. Założyciel i duszpasterz nieformalnego Bractwa Śpiewaczego, którego "starszym" był Adam Strug.
Od roku 2006 mieszka w domu zakonnym w Łodzi, gdzie zainicjował cykl koncertów muzyki dawnej "Gdy muzyka była młodsza".
Teraz polecamy
Najnowsze wpisy autora
Co mnie najbardziej
Co mnie najbardziej ujmuje we Mszy świętej, odprawianej "po dawnemu" (choć naprawdę nie umiałbym wskazać czegoś bardziej dzisiejszego): obfitość znaków, słów i gestów, wyrażających cześć i miłość względem Pana Boga. Gesty i czyny Chrystusa gestami i czynami Kościoła. Czy może być coś bardziej karmiącego duszę?
Adwent czyli Ona
Kilkakrotnie zamieszczałem w swoich wpisach teksty pieśni. W Adwencie zawsze. Niech więc tradycji stanie się zadość. więcej »
Kaligrafia na drogowskazie
Dwie pieśni i trzy etapy drogi. W pastylce a zarazem perełce... Wizja celu i drogi, a jednocześnie prowiant. Otrzymujemy go na początku - w Adwencie. Na cały rok. I na całe życie. więcej »
Patronujemy
Lubiane na Facebooku
Ostatnio na blogach
-
Maciej Zachara MIC
-
Stanisław Nowak OP
-
Tomasz Dekert
Komentarze
pon., 22.12.2008, 14:22
Wołanie: Przybądź
pon., 22.12.2008, 8:15
skarbiec
Dryhtnes are gebide, Metudes miltse...