Vesperale

Tomku, obiecałem obejrzeć i coś napisać. Obejrzałem pobieżnie, zobaczyłem, że musiałbym przyładować długi tekst krytyczny. Nie chcę, wybacz...

Kantyki w Liturgia Horarum iuxta ritum romanum (sprawdzam tom III, Editio typica, 1977) chyba też nie są według Neowulgaty, przynajmniej nie tej, która jest dostępna na oficjalnej stronie Watykanu (http://www.vatican.va/archive/bible/nova_vulgata/documents/nova-vulgata_...). Sprawdziłem tylko Ef 1,7c-10 (kantyk najczęściej pojawiający się w liturgii godzin): Wulgata (vulgata clementina)/Liturgia Horarum: "secundum divitias gratiae eius quae superabundavit in nobis in omni sapientia et prudentia, ut notum faceret nobis sacramentum voluntatis suae secundum beneplacitum [inna wersja Wulgaty ma: bonum placitum] eius quod proposuit in eo, in dispensationem plenitudinis temporum instaurare omnia in Christo quae in caelis et quae in terra sunt" Neowulgata: "secundum divitias gratiae eius, quam superabundare fecit in nobis in omni sapientia et prudentia, notum faciens nobis mysterium voluntatis suae, secundum beneplacitum eius, quod proposuit in eo, in dispensationem plenitudinis temporum: recapitulare omnia in Christo, quae in caelis et quae in terra"

Myślę, że poważnie zastanawiali się nad swoimi decyzjami. Więc rozstrzygnięcia - DLA NICH - są właściwe. Dla nas może potrzeba innych rozstrzygnięć (choć akurat tutaj wiele może być wspólnych, moim zdaniem). Decyzja na neowulgatę, to kwestia bardzo złożona, zwłaszcza u nas. Cześć psalmów, już nie mówiąc o kantykach znamy na pamięć, co uważam za wartość samą w sobie. Dla starszych ojców (pomimo, że może niektórzy by nawet tego chcieli), to może być zbyt duża zmiana. Z drugiej strony, gdyby powstawał nowy klasztor, w którym bracia nie znają tych tekstów, to zastanawiałbym się nad neowulgatą. Jeszcze jeden argument za starą wersją jest taki, że wiele antyfon i responsoriów ma teksty z psalmów w starej wersji i w połączeniu z neowulgatą przestają bezpośrednio korespondować ze sobą.

Dzięki za komentarz i analizę. Pytanie, które mi się pojawia: jeśli braci publikują swoją pracę, wówczas de facto ustanawiają jakiś standard. Czy wobec tego rozstrzygnięcia są właściwe. Nie wiem, czy wykonują oficjum właśnie w ten sposób we wspólnocie. I czy warto ich pracę promować wobec odmiennych zwyczajów u polskich dominikanów. W szczególności, czy warto przyjąć neowulgatę i ten sposób adaptacji tekstu do melodii?

Skończyłem właśnie przeglądać ten plik. Muszę przyznać, że jestem bardzo dumny z braci z Portland. Bardzo. Podeszli do sprawy bardzo poważnie. Ogromna praca na wielu poziomach. Pozwolę sobie wypunktować: a) oparcie się na materiałach źródłowych (całkiem dobry wybór spośród arsenału ksiąg dominikańskich). Operują na dwutomowym Antyfonarzu Jandela (in-4) z r. 1867 i 1870,który ma bardzo niewygodną notację. b) odważne i mądre decyzje, w wielu kwestiach, które nie są jasne (notacja, pauzy, podpisanie akcentów w psalmach, dobre i sprytne wykorzystanie źródeł). Decydowania w takiej kwestii jest bardzo dużo np. co zrobić z hymnem Ave Maris Stella w czwartej zwrotce (Monstra te esse). Zastosowali elizję. U nas się jej raczej nie używa, taka jest tradycja i niech może taką pozostanie. W końcu nawet poszczególne polskie klasztory śpiewają inaczej najważniejsze dla nas antyfony, a co dopiero emittet Dominus ex Sion z Ps 109. Najważniejsze żeby jedność była we wspólnocie. Tylko rzymscy urzędnicy wierzą jeszcze, że ujednolicanie ma coś wspólnego z unanimitas. c) pełny support dla tradycji dominikańskiej, tzn. całkowity pierwszeństwo dla melodii z naszych ksiąg (chociaż też dorzucają różne ciekawostki, których nie znam np. melodie apokaliptycznych Kantyków Alleluja zob. s.225, 279). d) nie raz pojawia się responsorium prolixum. Klasa! e) index f) wykorzystanie czcionki Meinrad (z którą jesteśmy już kompatybilni. To otwiera pewne możliwości. Mhrrr...) Pytania: 1. te znaki zapytania przy antyfonach. Nie rozumiem o co chodzi... 2. podają jako źródło czasem 'Poissy' porównany z Ant. Jandela. Chodzi pewnie o rękopis z Poissy. Czy ktoś wie coś więcej o nim? Jaką ma wartość? Jaka jest jego relacja do Prototypu? Czy chodzi o ten antyfonarz: http://nishi.slv.vic.gov.au/latrobejournal/issue/latrobe-51-52/t1-g-t6.html czy ten procesjonarz: http://www.textmanuscripts.com/manuscript_description.php?id=2931&%20cat... ? [jak to Vesperale, to pewnie antyfonarz, ale kto wie...]

Krótkie responsoria były w godzinach mniejszych (z pamięci - więc mogę się mylić). Zwyczaj zaznaczanie w tekście zmian melodii jeśli takowy był, to nie był na tyle powszechny, bym się na niego gdzieś natknął.

jak śpiewacie :) Melodii do krótkich responsoriów też nie było, dokąd nie było tych responsoriów i jeszcze przez jakiś czas, aż ktoś wymyślił. Ale jeśli bracia z Portland chcieli tylko skompilować melodie już wymyślone i wydrukowane, to jasne dlaczego nie ma tych do precesów. A z ciekawości: czy drukowanie oznaczeń w tekście ułatwiających podkładanie go pod melodię to nowy zwyczaj, czy już tak się wcześniej drukowało? Niewątpliwie tak się łatwiej śpiewa, ale nie wiem czy jeśli ktoś nigdy nie śpiewał z gołego tekstu, to łatwo mu będzie zaśpiewać np. takie precesy (gdy trafi tam gdzie się je śpiewa).

Jeśli dobrze rozumiem, autorzy umieścili wyłącznie melodie oryginalne. Do precesów w takiej formie, jaką dziś znajdujemy w brewiarzu, nigdy melodii nie było, bo nie było takich precesów. My śpiewamy na melodię psalmu: pierwsza część wersetu bez inicjum, fleksa, druga część wersetu, mediacja, odpowiedź na melodię "punctum".

Jak śpiewać, to 'po całości'...