OK(a) sieci

autocenzura. Przepraszam, Marcinie, że u Ciebie, nie wszystko wszędzie przed tym wpisem przeczytałam. :-)

Tak, wszelkie słowo trzeba traktować z ostrożnością. A to sieciowe tym bardziej - chyba że, znowu, jestem za stary i za bardzo przywiązany do książek w formie tradycyjnej, i do rozmowy na żywo...

cóż, chyba bywają zawodne. tym bardziej, że smak też miewamy różny, co z sąsiedniej dyskusji widać. To co dla jednego jest asertywnością, dla innego nie - bo tam ja widziałam wielokrotnie i bez doraźnej przyczyny przekroczone granice asertywności. To zresztą, moim zdaniem, służy zwykle odwróceniu uwagi od tematu, gdy nie mamy racji (nie wiem, czy nie ma tego u Schopenhauera w Erystyce). niewygodna prawdę albo doraźny brak argumentu trzeba "przykryć". To smutne, zwykle stosowane w polityce. Są sytuacje, gdy od rozmowy z kimś takiem nie można z jakichś względów uciec, ale osobiście dążyć do rozmowy potem się chyba nie zdarza (pomijam tych, co lubią się umartwiać - albo być umartwiani przez interlokutora). nie ma rady, jesli nie ma dostępności faktów - poza owym "słuchem" na sposób argumentowania - pozostaje rozważanie spójności argumentacji, oparcia jej o jakieś mocne podstawy... i jednak próba sprawdzania faktów, podstaw, oczywiście. Ojojoj... Czy własne poglądy na poważne kwestie mają nam przyjść bez trudu? Ale przyznaję, ja też czasem posługuję się doraźnie owym "słuchem". I przypomina mi się czasem, co ktoś powiedział - że tzw. "oświeceniowcy" są najbardziej zamkniętą na cudze argumenty sektą... Po prostu ich nie słuchają, nie dopuszczają do siebie myśli, że kto inny tez może mieć rację. A zaskoczona tym jestem, bo wykształcono mnie w tradycji "dobrego" Oświecenia, chwały postępu i inne takie :-) Marcinie - po co pytasz? przecież znasz odpowiedź. Wszelkie słowo, w tym pisane trzeba traktować z ostrożnością. Wszelką wiedzę, również uniwersytecką, trzeba czasem zweryfikować. Poza tym - gdy już sami decydujemy (intelektualnie), to sami wybieramy kryteria przyjmowania czegoś za słuszne albo prawdziwe. I trzymamy się ich, jesli umiemy. Howgh!

W realu jest podobnie. Pamiętam dyskusję publiczną nt. wydarzeń opisanych w książce J.T. Grossa. Obie strony (chociaż może stron było więcej niż dwie, nie jestem pewien) powoływały się nie na linki, ale na źródła zupełnie niewirtualne, opasłe papierowe tomiska, niektóre w obiegu publicznym, niektóre nie, napisane przez ludzi z tytułami naukowymi, z których jednak wynikały zupełnie różne rzeczy. Miałem wtedy wrażenie, że aby z jakąkolwiek pewnością zabrać głos w tej dyskusji, musiałbym sam mieć jakiś tytuł naukowy np. w dziedzinie historii, a przynajmniej wykonać podobnie dużą pracę, jaka jest do uzyskania takiego tytułu potrzebna. Pomocna bywa 'potęga smaku': posłuchać w jaki sposób ludzie argumentują - czasem od razu widać czy dowodzą prawdy, czy bronią słuszności ideologii.