Wierszyk o poście

Ja, niestety, utraciłem już swoją nagrodę, mimo iż wykasowałem opis wyrzeczeń własnych. Parce, Domine, parce servo tuo...

O wyrzeczeniach można rozmawiać, tylko jaka wtedy dla nas zasługa? Sam bym chętnie o kilku opowiedział, ale nie uczynię tego, by "nie odebrać już swojej nagrody". Wprawdzie napomykając o tym, już część nagrody odbieram, ale w ten sposób czynię sobie drobną złośliwość. A tak myślę sobie, że Post jako post w znacznej mierze po kościach się katolikom rozszedł. Każdy cosik tam sobie odmówi, ale gdzie nam do takiego ramadanu (że do wierszyka od p. Marcina nawiążę). Dobrze, że nikt niczego nie wymusza, ale obyczaje wstrzymywania się od dosytu mamy póki co upadłe.

u Ciebie to nigdy się nic nie dzieje... ;-) no to czym będziemy robić sobie (samym) na złość? jesli o wyrzeczeniu nie wolno :-)

O wyrzeczeniu nie powinno się mówić publicznie, alas! A różnica polega chyba na celu - lub na przyczynie. Czy robienie sobie na złość to autosadyzm? Chociaż na to się chyba mówi cierpiętnictwo? Albo jakoś inaczej... PS Na tym blogu zawsze są jakieś ciekawe rozmowy, a u mnie nie. Ech... To też umartwienie. Mortificatio brzmi lepiej.

Może na potrzeby rozmowy należy rozróżnić wyrzeczenie od zrobienia sobie na złość?

ale serio się zastanawiałam (już w ubiegłym roku). Gdybym miała w Poście tak zupełnie nie jechać na Bielany na 11-tą, to dopiero byłoby straszne wyrzeczenie... i na razie mnie na nie nie stać.

Co do tożsamości autora/autorki: tajemnica blogowa! :-) Jest taka historyjka o św. Franciszku, który uznał, że za dużo przyjemności daje mu potrawa, którą właśnie był jadł, dlatego dosypał do niej garść popiołu z ogniska. Ale skąd teraz wziąć ognisko w mieście?

nieśmiałego czytelnika (-czki) blogów? albo zadziałała wewnętrzna cenzura :-) Marcinie, a jak pościsz? jesli na co dzień jakościowo, to - tylko ilościowo, czy wprowadzasz jeszcze jakieś zmiany? jak pisałam u Ciebie, ja się nie umartwiam przynajmniej na mszy świętej - zamiast cierpieć przy naszej organistce, mam chorał gregoriański na Bielanach :-)

Nie mogę się oprzeć zamieszczeniu tu strofki, którą mi ktoś podesłał - mam nadzieję, że nie naruszę praw autorskich: gdy już post całkiem będzie oswojon i zbadan przyjdzie nam wtedy chyba obchodzić ramadan.

Są różne odmiany wegetarianizmu: niektórzy odrzucają w ogóle produkty pochodzenia zwierzęcego, jak nabiał; inni jedzą tylko owoce; inni tylko warzywa, ale surowe... Różnie się te podtypy określa, nigdy dokładnie w owe nazwy nie wnikałem. Rybę zdarza mi się jadać, chociaż bardziej w ramach umartwienia, i tylko w formie filetów. A moje niejedzenie mięsa, tak przy okazji, nie wynika z żadnych pobudek światopoglądowych.

tylko post permanentny? (Marcinie, wybacz!)

ale bardziej dziwi mnie ryba w Pańskich ustach. Jest jakaś odmiana wegetarianizmu, która nie odrzuca jedzenia ryb? Czy chodzi o słynną Pangę lingwę?

Pangę chętnie jadała śp. prof. Świderkówna, miała w lodówce zapas usmażonej już, tylko do odgrzania. Nawet dobre to było, ale kiedy dowiedziałem się, jak hodowane są pangi, to straciłem apetyt. Ciekawym, ile kosztuje ciecierzyca.

Więc zamiast cenzury kościelnej, jesteśmy poddawani autocenzurze. Ale kusi mnie, by tekst, o którym już wspomniałem, zamieścić, skoro też czytam te słowa siostry Chmielewskiej. Swoją drogą najtańsza ryba, czyli obecnie panga, też kosztuje kilkanaście zł. Tak samo krajowy filet z mintaja, w którym 50% stanowi lód/woda. W ogóle post rybny to zupełny anachronizm. A, i podejrzewam, że w najtańszym serze jest więcej białka zwierzęcego niż w pasztetowej.

Otóż ja się zastanawiam nad napisaniem tekstu o Wielkim Poście, ale mam podobne obawy. Może nawet większe, bo się boję, że uznano by mnie nie tyle za kpiarza, co za bezczeszczącego tradycję... A przy okazji: kilka tygodni temu, gdym czekał na braci z nowicjatu, przynieśli mi gazety, w tym "Tygodnik Powszechny". Na łamach którego siostra Małgorzata Chmielewska (chyba nie przekręciłem nazwiska) się wypowiadała mniej więcej tak: Kilogram najtańszego sera kosztuje 13 zł, kilo pasztetowej - 6 zł. Może mnie teraz cały episkopat wykląć, ale to powiem: nie stać nas na dawanie biednym sera w piątek.

Ma Pan słuszność, tekścik ten napisałem jako dopełnienie innego tekstu dot. postu, którego jednak nie zamieściłem, obawiając się, że ktoś pomyśli, iż sobie zupełnie kpiny urządzam. W tym niezamieszczonym tekście było coś na kształt opinii lekarskiej, może i psychologicznej, tak na poziomie gazet z programem telewizyjnym. Powiedzenia o doświadczeniu nie znałem, bardzo ładne, dziękuję.

Nieśmiało zauważę, że zabrakło jeszcze opinii psychologa i lekarza, każdy z nich na swój sposób post też będzie zalecał (słyszałem w radiu wypowiedź psychologa, że post jest po to, żeby dostrzec wartość zabawy). A co do postu w grobie - jakoś mi się skojarzyło powiedzenie: Doświadczenia nabywamy z wiekiem. Najczęściej jest to wieko od trumny.