IV Krwawy pot

czego dowodem choćby Powieść o Róży. Można szukać prosto, ale skoro autor pozwala sobie na daleko idące koncepty, jakby sprawdzał, co z tego może wyjść, to chcę i ja, przy czytaniu, sprawdzić dokąd prowadzą jego analogie.

róża jako symbol religijny nie ma chyba aż tylu znaczeń? i jak by było jeszcze - współcześnie autorowi? Czasem się zastanawiam, czy nie gubi nas poszukiwanie ukrytych znaczeń, podczas gdy myśleć powinniśmy prosto być może, tak prosto, że aż boli...

Róża nie jest symbolem jednoznacznie pozytywnym, należy autorowi nie do końca ufać i sprawdzić czy nie chce od nas czasem, byśmy próżni byli.

- więc chodzi o taką różę, jedyną na świecie, piękną, próżną i pożądaną? (jak absurd, to absurd) Akacje - pamiętam, że mają kolce długie i złośliwe...

płatków, jak najbardziej - też myślałem.

nie chodzi o róż owoce. Bo wyjdzie absurdalnie i groteskowo :-) Miast samego ciernia - różę, która mimo kłujących niewielkich dodatków ma przepiękny kwiat? Czy tu Pan wnika jeszcze w nietrwałość kwiatu, przemijalność? PS konfitura - ona jest z płatków róży?

w Górach Pieprzowych - najwięcej gatunków stłoczonych na małym obszarze. Prze-różne; malutkie i krzaczaste, ale w większości kolce mają dość małe i raczej cienkie, natomiast dużo lepiej spełniają swą funkcję niż róż ogrodowych, nie mówiąc już o owocach róż, którymi wyobrażam sobie, że była natarta koszula Dejaniry.

cieszy się u mnie w domu sympatią, ale wydaje mi się, że i tak nie wchodzi w rachubę. Wpawdzie kłuje, ale chyba nie ma cierni... Myśląc o cierniach myślę o długich, twardych kolcach, takich z korony cierniowej właśnie chyba. Gdzie do nich kolcom naszych róż... chyba że autor mógł je widzieć inaczej. A jak wyglądają kolce dzikich róż, właściwie?

Różany czy oset (akcja)? A ta róża tylko płatki ma mieć czy kolce również? Dlaczego róża a nie drzewo owocowe? Kogo kłują ciernie - czy są to może te z korony cierniowej? Da się prosto, ale we mnie sprawia to uczucie niedosytu - chcę wypróbować różne możliwości (choćby odrzucane zaraz po uświadomieniu ich sobie lub po konfrontacji z resztą - jakże niewielką resztą - tekstu), bo wiersz ten nie daje mi spokoju, jeśli przeczytam zbyt łatwo.

mnie się myślało prosto - choć trwożliwie: wszak faktycznie cierń przede wszystkim, miast owego kwiecia...

może się wydać niesmaczny - nie na miejscu wydawać się zdaje w obliczu śmierci czynić z krwi skazańca w fazie agonii metonimię i każe zastanawiać się jak deszcz-krew wpłynie na botanikę okolicy. To absurd i - jeśli nadal trzymać się interpretacji dosłownej - absurd mocno groteskowy. To rozważanie daje liczne możliwości odczytań, lwia ich część nie daje większego sensu, ale nie są one do pominięcia, gdyż ich wielość skłania do poszukiwania. Nawet jeśli dostrzegamy od razu oczywistą interpretację: człowiecze - nie zmarnuj łaski, jaką daje Jezus przez swą mękę, to możliwości innego spojrzenia na tekst sprawiają, że chce się szukać dalej, krótka uwaga daje asumpt do medytacji, gdyż zdaje się być wieloznaczna, punkt jakby mówi: sprawdź czy do końca mnie pojąłeś, czy wszystko dobrze zrozumiałeś, coś jeszcze może się tu ukrywać i nie próbuj zostawić tego ot tak, być może pominiesz coś ważnego.

absurdalnie i groteskowo?

punktów. Można go odczytywać absurdalnie i groteskowo.