VI Pochodnie nocne

a ostatecznie właśnie - piekielnych - wynalazków?

Mamy do czynienia z paradoksem, złożonym znowu. Ktoś szukający Słońca raczej nie uzbraja się w pochodnię - nie będzie potrzebna, mogłaby wręcz przeszkodzić i swym nikłym blaskiem zasłonić Światłość. Szaleni są zbójcy, próbują znaleźć źródło światła w nocy, i co ciekawsze - znajdują "Słońce". Co więcej, z Ewangelii wiemy, że przez chwilę byli pod wpływem jego jasności - zachowali się jak oślepieni, ale o tym autor dwuwiersza nie wspomina, nie mówi również - dodajmy na usprawiedliwienie - że z tego znalezienie zrobili zły użytek. Właściwie wcale nie pisze o jakimkolwiek znalezieniu celu ich poszukiwań, sugeruje jedyni taki sens. Zastanawiające jest również, że Grochowski skupia się na pochodniach. Wcześniej pisał o mieczach i kijach, narzędziach zadawania bólu, a teraz zaledwie o przedmiocie rozjaśniającym mrok. Symbolicznie wskazuje, że przyszli do Jezusa i nawet dostrzegli coś niebywałego, ale przyszli wyposażeni we własne światło, niedoskonałe, ale dające poczucie, że nie potrzeba już innego. Upadli na kolana, ale nie porzucili swoich narzędzi, wyobrażeń, nie oddali się Bogu. Piekielne to światło, które zasłania prawdziwy blask i szykuje ogień wieczny. Takie luźne i nieposkładane myśli.

to na poczet (oczekiwanego) pierwszego Pańskiego komentarza do tego tekstu, Panie Michale. PS bo liczę na nie mniej, niż przy róży :-)