Problemy z tożsamością

"nie ma co czepiać się słówek". Chyba po prostu - wiosna idzie. "Tak sobie piszę - to, o co pytam, werbalizuje mi się jakiś czas po zapisaniu pytania, a o XIII-wiecznym imienniku (skądinąd, przypuszczam, mocno precyzyjnym w stawianiu problemów czy pytań oraz w formulowaniu odpowiedzi na nie) to sobie, ot tak, rzucam, co mi się tam napisze". Oj, Tomku, Tomku, a ja w zasadzie innego blogera posądzałam o niefrasobliwość w formułowaniu wypowiedzi, a tu tak: westchnąłeś sobie egzystencjalnie (nieco), dla odprężenia, i teraz już odsyłasz do tekstów, które przeczytam, jak mi się uda, w niedzielę (bo sobota znów zajęta).

jakie były te bodaj dwa ostatnie dzieła Tomasza. A w ogóle to żart był, nie ma co czepiać się słówek.

czy rzeczywiście rozwlekły był, czy jedynie pisał teksty długie, bo to znaczna różnica.

rozwlekłe. Jak na wpis blogowy oczywiście :)

?

ze mną jest tak, jak z moim XIII-wiecznym imiennikiem. Najpierw mówię omnia palea, a zaraz potem piszę jeszcze jakieś jedno czy drugie rozwlekłe dzieło :)

do Twojej rezygnacji z prowadzenia blogu? Albo działa Wielki Post. Ale pytanie jest oczywiste. Zwracam tylko uwagę, że nie znając prawd wiary, nie można świadomie żyć według nich, i tak dalej... Także do znanych prawd - i ich konsekwencji - trzeba się czasem (co jakiś czas?) ponownie "przymierzyć". Oczywiście, nie jest potrzebny tytuł naukowy, by być dobrym chrześcijaninem. Ale to wcale nie znaczy, że nauka/używanie rozumu zupełnie jest chrześcijaninowi (i chrześcijaństwu) niepotrzebna. Na pytanie tak - jak teraz - sformułowane odpowiedział Ci już o.Maciej. Jakie są tego konsekwencje praktyczne, każdy sam rozstrzyga (czy konsekwencje praktyczne to akcydentalia? nie powiedziałabym tak). A właśnie dziś, tak na marginesie, usłyszałam stwierdzenie znajomego, że podręczniki teologii moralnej można wszystkie powyrzucać, bo Kościół i tak nie radzi sobie z problemami. Jeśli są tylko podręcznikami, to, z pewnego punktu widzenia, powyrzucać można.

jak sobie po jakimś czasie zwerbalizowałem, ma w tle przede wszystkim problem z rozróżnieniem, co jest prawdziwym chrześcijaństwem ("należeniem do Chrystusa", ale nie w zupełnie pierwotnym "frakcyjnym" znaczeniu), a co tylko jego udawaniem. Nie chodzi o prawdy wiary, raczej o to, co z nich wynika. Przecież chrześcijanina nie definiuje to, że zna 6 prawd wiary, a nawet nie to, że w nie wierzy, tylko to, co z tego wynika w jego życiu. Bez przerwy zajmuję się wiarą, Pismem, liturgią, biorę udział w dyskusjach, toczę boje w kwestiach co lepiej, pełniej tę wiarę wyraża itd., itd. I coraz silniej dochodzi we mnie do głosu świadomość, że z prawdziwym byciem chrześcijaninem to wszystko ma niewiele wspólnego, mało tego, że może wręcz odciągać, zaciemniać, odwracać.

...[przepraszam, to chyba nie było mądre]

jest w Kazaniu na Górze (Mt 5-7). Kyrie eleison! (ta aklamacja wyrywa mi się spontanicznie, kiedy w świetle Kazania na Górze patrzę na swoje życie i w otchłań swego serca)

Etymologicznie, chrześcijanin to ten, który należy do Chrystusa.

:-) mnie bardzo pomogło, gdy się z moim dzieckiem uczyłam katechizmu na nowo, w jego (dziecka) pierwszych klasach... chyba niebawem będziesz miał okazję sprawdzić :-) Jest jeden Bóg. Bóg jest Sędzią sprawiedliwym, który za dobre wynagradza... są trzy Osoby Boskie... Pomaga mi też uczestnictwo w obrzędzie chrztu :-) najlepiej wcale nie jakichś znajomych dzieci, bo myśli się o zbyt wielu rzeczach, tylko czasem tak trafialiśmy w kościele (u wizytek - ostatnio rzadko tam bywamy - tam zawsze było na mszy - tam zresztą chrzciliśmy nasze dziecko). Taka dziwna moc stwierdzenia - taka jest moja wiara. PS Marcinie, proszę, nie pisz o dziesięciorgu przykazań. tzn. nie pisz o tym, co wiesz, jakie są skutki, gdy ja ich uczę ;-)

To, co jest w artykule to problem pamięci, "teorii pamięci" czy interpretacji historii. To oczywiste, że pamięć jest relatywna. A mi nie chodzi o kwestie akcydentalne. Mam właśnie wrażenie, że w nich grzęznę i dlatego pytam. Z tą przemocą to nie wiem, szczerze mówiąc...

czy takie pytania należy zadawać na blogach? :-) Przeczytałam własnie w gazecie, więc mi się skojarzyło: czasem zupelnie co innego znaczy dla różnych osób, jak autor artykułu i osoby o poglądach w nim relacjonowanych. i niby to o czymś, co jest tak - obok chrześcijaństwa? bo dla każdego. Zaraz zobaczę, czy jest w sieci - jest. http://www.rp.pl/artykul/61991,443236_Falszerstwo_czasu_rozkladu.html Ale postawiono tam problem: czy polega na tym, że nigdy nie użyję przemocy?