Pan usługujący swoim sługom

W języku filozofii da się wyrazić jako poszerzanie horyzontu aksjologicznego. Czujność zawsze pozwala wiecej słyszeć, czuć, widzieć - zwiększa naszą wrażliwość na wartości. "Pan usługujący swoim sługom" robi to bardzo dyskretnie, że najczęściej nie da się nic więcej powiedzieć. W życiu wewnętrznym jednak potrafi się zjawić przeświadczenie, ba, przeżycie działania Ducha. On usługujący, a sługa to jakoś "postrzega", że czucie wartości, nowy obszar wrażliwości jest czymś podarowanym, podsuniętym, nie sobie samemu zawdzięczanym.

A pana/panią me_24 uprasza się o nie rzucanie uwag osobistych, tym bardziej jeśli ukrywa się pod pseudonimem, a więc nie ma odwagi podpisać ich własnym imieniem i nazwiskiem. Przyjęło się że ta platforma ma być wymianą poglądów (także ze sobą często niezgadzających się, ale jednak wymianą), a nie inwektyw, oskarżeń czy zarzutów (te, zgodnie z nauką Chrystusa, powinno się rozwiązywać najpierw twarzą w twarz, a nie strzelając do kogoś z ukrycia). Oczywiście może być tak (język polski dopuszcza taką możliwość), że owa uwaga nie dotyczy autora blogu a Chrystusa... co oczywiście zmienia jej charakter.

Nawet kłóci mi się ono z dwoma przekonaniami, które mam za prawdziwe: Sługa sam, ściśle rzecz biorąc, nigdzie nie potrafi sobie dać rady. W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy. I dzięki Niemu. Pan usluguje z miłości, bo człowiek jest. Chyba nie tylko po to, by mu pomóc. Wyobrażam sobie Jego miłość na podstawie ludzkiego doświadczenia. Kiedy jeden kochający człowiek zobaczy drugiego, który nie tylko "odwzajemnia" mu miłość, ale zaskakuje go własną inicjatywą miłości, wtedy jeden jest gotów góry dla drugiego przenieść. Takie wybuchy miłości zdarzają się. A miłość stała - trwa. Pozdrowienia!

Trolle atakują!

W teorii Pan zawsze był dobry gorzej z miłosierdziem w praktyce....