Pomiędzy znajomością a bliskością

 

Jem i piję z tym, kogo znam. Nawet obcy sobie ludzie zaznajamiają się podczas posiłków. Kiedy słucham nauczyciela, to zawieram z nim także znajomość. Znajomość osobliwą: znam go, a on mnie nie zna. Nieraz słyszałem z ust nieznanych mi ludzi: dzień dobry panie profesorze.

 

Na taką znajomość, powiada Jezus, wielu się będzie powoływać. Tymczasem usłyszą, że dopuszczają się niesprawiedliwości, że dopuszczają się bezprawia. Mają odejść, mają odstąpić od Pana. Dziwny i tajemniczy rozkaz. Jak go rozumieć?

 

Bliskimi Panu, chociaż nie Jego znajomymi są Patriarchowie, Prorocy, którzy nie znali Jezusa tak, jak my Go znamy, jak znali Go współcześni pytający o zbawienie. Podobnie Patriarchowie i Prorocy nie znali Jego nauki, jak znają ją Jego słuchacze i my – chrześcijanie, a znaleźli się w królestwie Bożym.

 

Istnieje powierzchowna znajomość, która z rzeczywistą bliskością, z prawdziwym powinowactwem ducha nie ma nic wspólnego i istnieje powinowactwo ducha, które wcale nie wymaga znajomości, na jaką powołują się stojący przed zamkniętymi drzwiami.

 

Co jednak określa to powinowactwo ducha, co sprawia, że pewien rodzaj znajomości Jezusa staje się niesprawiedliwością? Bezprawie, niesprawiedliwość, to biblijne słowa opisujące działanie wbrew woli Boga. Nie chodzi o niesprawiedliwość jako wyrządzenie komuś krzywdy, nie chodzi o bezprawie jako łamanie obowiązującego prawa. Chodzi o życie i działanie niezgodne z wolą Bożą dotyczącą indywidualnie mnie. Zaś głębokie powinowactwo pomiędzy Patriarchami, Prorokami, a Jezusem polega na pełnieniu woli Bożej, na realizacji zadania wskazanego człowiekowi przez Boga.