Wydawanie uczt

bo umiałbym tylko przytaknąć

a jednak Jezus daje obietnicę tego szczęścia jako motywację wydawania tych niełatwych uczt. Bardzo często uczy się nas, że za dobre uczynki czeka nas szczęście w niebie, i że to powinno nam starczyć za nagrodę i motywację. Tymczasem Jezus przecież nie obiecuje szczęścia dopiero po śmierci, ale już podczas uczty: zaproś, a będziesz szczęśliwy. Obiecuje szczęście dziwne, inne, pewnie trudne, jak Pan Profesor pisze, ale przecież realne, dające się odczuć. Może w takim szczęściu trzeba nam zasmakować jak w prawdziwej uczcie? Jeśli jest prawdą to, co pisze Olgierd, to szczęście takie polegałoby chyba na radości dzielenia się tym, co sami darmo otrzymaliśmy, a tym samym najgłębszego doświadczenia bogactwa własnego obdarowania. Tak jak Pan Profesor pisze - szczęście udziału w przepychu rzeczywistości, możliwe dzięki całkowitemu bezinteresownemu darowi z tego, co się posiada.

Dzisiejszy fragment można też czytać w jego dosłowności. Pan Marcin cytuje Turnera, który twierdzi, że Jezus lubił przyjęcia. Tego nie wiemy, ale wiemy z ilości zaproszeń - u Łukasza naliczyłem trzy, czwarte u Jana, że zapraszać się dawał. Kiedy się posiedzi nad tymi opisami Łukaszowymi rozmyślając nad przebiegiem tych wydawanych uczt, to robi się nad wyraz ciekawie. Przykładowo opis dzisiejszy - Jezus wszedł na szabatowy posiłek do pewnie zacnego domu, On wędrowny nauczyciel i poucza gości, poucza gospodarza. Gdzie tu grzeczność, gdzie takt? Na miejscu egzegetów nie robiłbym z Pana Jezusa miłośnika biesiadowania, a raczej szukał odpowiedzi na takie pytania, jak to, które wyżej postawilem.

Może po prostu tak, że to nasze konkretne miejsce, które zajmujemy, notorycznie przeceniamy. Może też aby moderować ten spontaniczny w nas pęd (!) do poszukiwania znaczenia, do łączenia się z tymi, którzy są "rozdawcami " znaczenia.

rozumieć nakaz (a może radę?) zajęcia ostatniego miejsca? Nie takiego, jakie wynika z naszego miejsca w świecie wartości (wszak każdy jakieś ma, nie każdy i nie na każdej uczcie ostatnie), ale właśnie ostatniego? Bo rozumiem, że nie jest to taka gra dżentelmenów: siądę na końcu i poczekam, aż mnie przesadzą wyżej, na miejsce tego, co nie znał zasad dobrego wychowania i sam tam usiadł.

zamiast sobie go zawłaszczać i siebie uważać za łaskawcę. Żeby w fałszywej litości nie skupiał się na ułomności i ubóstwie gościa, bo ten być może na swojej nędzy zbudował własną tożsamość i chlubę (A. de Saint-Exupery, początek "Twierdzy"). Tylko ucztowanie jest taką postawą gospodarza, która pozwoli gościowi zapomnieć o sobie. Robiąc ucztę na pół gwizdka, kalkulowaną, nie "będziesz szczęśliwy" i poniżysz zamiast podnieść gości.