Oczekiwania

W mszale, przygotowanym na papieską pielgrzymkę do Anglii i Szkocji, można zobaczyć, że powitania w czasie mszy są wprawdzie po procesji na wejście i okadzeniu ołtarza, ale przed W imię Ojca. Czyli wyraźne oddzielenie od liturgii.

No tak... i co ja mam powiedzieć... 1. Jarek: nie musi być po łacinie, wolę po grecku ;-P 2. Panie Robercie: wątpię, czy znajdą się jeszcze jacyś lekarze czy adwokaci, na tyle znający łacinę, aby rozumieć ze słuchu :-| 3.miwsio: komentarze to zasługa czytelników ;-)

Widzę wyraźną potrzebę dodania przycisku "Lubię to" nie tylko pod tekstami, ale pod każdym komentarzem z osobna ;-)

...wyłącznie na mszę dla medyków i adwokatów ;-)

Haha :) I pewnie po łacinie? :P

Nie, nie, nie o to mi chodzi: msza jest w kościele, przy ołtarzu, jak Bóg przykazał, natomiast po mszy ksiądz idzie nie do zakrystii, tylko do kruchty, i tam może sobie porozmawiać z wychodzącymi z kościoła... Pan Gniadek dla szkoły się bardzo zasłużył, niestety, chyba rok temu w niezbyt przyjemnych okolicznościach mu podziękowano za pracę :-( Zresztą, nie tylko jemu. Taka nowa dyrekcja...

Matura 1984. Wychowawca - Jerzy Gniadek. Rzeczywiście, na "zgniłem zachodzie" uczestniczyłem kiedyś w czemś takiem: nazywało się Fete d'acqueil i polegało na tym, że księża odprawiali mszę św. pośród wielokolorowego ludu okolicznych dzielnic, ołtarz stał niemal w kruchcie, a ja sam nie mogłem wyłowić słów kanonicznych pośród licznych zapewnień koncelebransów o miłości bliźniego. Ale dokładnie nie o to chodzi. Chodzi o to, by celebracja miała dramaturgię, która od źródeł (czyli pozdrowienia, Confiteor, Gloria) wspinała się zgodnie z wieki temu sporządzonym kanonem (nie mam tu na myśli Kanonu Rzymskiego) do szczytu, którym jest Eucharystia. Ten proces jest możliwy, pod warunkiem jednak, że nikt go nie przerywa czczym gadaniem. Na zakończenie mszy przepisano Kolektę i Benedykcję, potem celebrans może spokojnie wyjść z roli (i z ornatu :-) i do woli konwersować z ludem. Liturgia to theatrum divinum ze ściśle ustalonym librettem, które weryfikowano przez tysiąclecia. Proszę zauważyć, że mimo różnic w szczegółach, np. Liturgia Jana Złotoustego formalnie nie różni się od rzymskiej.

Rejackie = Królewska? Po celebracji - to jednak zupełnie coś innego. Wygląda na to, że jednak ludziom rzeczywiście potrzeba takiego "ludzkiego" (humanitas...) oblicza kapłana. Może przecież ksiądz, jak to bywa na zgniłem Zachodzie, po mszy w drzwiach kościoła witać/żegnać się z wiernymi, rozmawiać swobodnie... Ale też czymś innym jest przypomnienie jakiejś myśli z liturgii słowa, a czym innym życzenie udanego tygodnia - wtedy się wchodzi w coś takiego, jak serdeczne witanie wszystkich po kolei. Swoją drogą, nigdy nie pomyślałem, że Pan z wami już zawiera w sobie wszystkie powitania - dzięki! To teraz zadanie dla Jarka: obmyślić na niedzielę takie krótkie podsumowanie na koniec mszy.

...zrobił na mnie przed laty Abp. Jeremiasz z Wrocławia, gdy po zakończonej Liturgii wyszedł z prezbiterium i wygłosił krótkie słowo do zgromadzonych. Ale to było już po zakończeniu celebracji. Z rejackim pozdrowieniem!

Wydaje mi się Marcinie, że nie ma w tym nic złego, że na koniec Mszy, po modlitwie po komunii, przed błogosławieństwem, jakieś słowo, z którym powinienem pozostać, może myśl z kazania czy mocne zdanie z ewangelii, jak najbardziej tak. Nieco odmienne oczekiwania mam na początku - powitanie na początku mija się z celem, skoro sama liturgia mówi już o tym w słowach: Pan z wami. I z duchem twoim. W tych słowach (czy podobnych dopuszczonych przez Mszał) zawiera sie znacznie więcej niż owe powitanie, które wówczas staje się nadużyciem, zdublowaniem itd. Chociaż można na początku zasygnalizować na czym się skupić w Liturgii Słowa, czy też podkreślić jakąs myśl, która będzie prowadziła nas przez całą liturgię, ale niech to będzie krótkie zdanie, może 2-3 a nie pierwsza część kazania, albo (jak to często bywa) wymienianie po kolei wszystkich obecnych przy każdym dodając: "bardzo serdecznie witam" :) Pozdrawiam serdecznie :)