Roraty dla tych, co zaspali

Skąd to wiemy że tak było? Kiedy powstała taka teza? Jaką mamy pewność, że nie jest przesadzona? Czy Maria nie była człowiekiem ? Przepraszam że tak dużo pytań ale istotna jest dla mnie rozwinięta odpowiedź popartą PŚ, bo z tymi pytaniami borykam się ostatnio i nie potrafię zrozumieć tej teorii.

Ze względu na wczesną porę głoszenia kazania i skrót myślowy, jaki w nim się zawiera, jestem zmuszony dopowiedzieć pewne wyjaśnienie do kazania na dzień Niepokalanego Poczęcia NMP. Najświętsza Maryja Panna była zachowana od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego. Oznacza to nie tylko fakt odkupienia na mocy przyszłych zasług Jej Syna, ale również zachowanie od skutków grzechu pierworodnego, którymi są: utrata łaski uświęcającej, konieczność śmierci, osłabienie naturalnych zdolności poznania i woli. W konsekwencji grzechu pierworodnego cały człowiek, z duszą i z ciałem uległ „zepsuciu”. We władzach duchowych człowieka „zepsucie” pojawia się jako przyćmienie zdolności rozumu do poznawania prawdy oraz osłabienie wolnej woli, która stała się bardziej uległa wobec zmysłów, a także w większym stopniu narażona na oddziaływanie fałszywych obrazów dobra, wypracowanych przez rozum pozostający pod wpływem namiętności. Maryja dzięki niepokalanemu poczeciu była wolna również od tego osłabienia. Jako pełna łaski zachowała ten stan aż do Wniebowzięcia. Trzeba pamiętać, że zepsucie, o którym tu mowa jest wyłącznie względne, nie bezwzględne. To znaczy, że nie jest wpisane w istotę ludzkich zdolności. Człowiek więc również po grzechu pierworodnym może poznawać rozumem podstawowe prawdy naturalne, prawdy objawione i zasady moralne. Może również spełniać dobre czyny. Dlatego mówi się raczej o zaciemnieniu umysłu i o osłabieniu woli, o „zranieniu” duchowych zdolności, niż o całkowitym ich zniszczeniu. Dodatkowo Maryja pozostawała wolna od „zarzewia grzechu” (fomes peccati), od którego natura ludzka była wolna w stanie pierwotnej doskonałości. Za Soborem Trydenckim zarzewie grzechu nazywa się również „pożądliwością”. O ile nie było go w pierwszych rodzicach, przed grzechem, o tyle pozostaje ono w człowieku usprawiedliwionym przez Chrystusa, a więc — po chrzcie św. Dekret trydencki wyraźnie podkreśla, że „pożądliwość” sama w sobie nie jest jeszcze grzechem, lecz z grzechu się wywodzi i do grzechu nakłania. Jest więc skłonnością do popełniania grzechów osobistych. Maryja pozostała wolna od tej skłonności. Mam nadzieję, że to dopowiedzenie rozwieje ewentualne wątpliwości dogmatyczne, które moje kazanie mogło zasiać.