Teologia

23.12.2010, 9:30,
U
Adwent i Boże Narodzenie to czas, w którym Pan Bóg stara się nas „rozbroić”. Pokazuje, w jaki sposób umiejętnie postępować z kimś, kim rządzi upór. O uporze mówi o. Michał Paluch OP.
23.12.2010, 1:00,
23 grudnia, liturgia słowa: Ml 3, 1–4.23–24; Łk 1, 57–66 Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną (Ml 3,1). Zanim Bóg przyjdzie, wysyła do nas posłańców, aby przygotować drogę Panu. Wszyscy byli zdumieni wydarzeniami, które towarzyszyły narodzeniu Jana. Bardzo ważnym znakiem było odzyskanie mowy przez Zachariasza, ojca Jana Chrzciciela. Po wiekach milczenia Bóg zaczął wyraźnie mówić do swojego ludu przez usta swojego Proroka.
22.12.2010, 17:14,
T
Chrystus triumfuje. Jest Królem okazującym królewski gest nawet w minucie swej śmierci na krzyżu. Daruje Łotrowi Królestwo. Daruje je każdemu z nas. O triumfie Chrystusa mówi o. Tomasz Grabowski OP.
22.12.2010, 16:29,
22 grudnia, liturgia słowa: 1 Sm 1, 24-28; Łk 1, 46-56 Święta Maryjo, módl się za nami teraz i w godzinie śmierci naszej. Amen. Właśnie dzisiaj w Ewangelii przeczytaliśmy modlitwę Maryi. Jest to jedyny tekst, jaki znamy, zawierający Jej modlitwę. I to, co dla nas bardzo istotne: w modlitwie tej dominuje troska o pokornych i ubogich - tych, którzy oczekują Pana. Ona modli się za nas! Przyjrzyjmy się dokładniej Jej słowom.
21.12.2010, 12:37,
Ś
Świętość to jest podobieństwo człowieka do Pana Boga. Każdy okres świąteczny próbuje nauczyć nas spojrzenia na świętość z innej strony. O stawaniu się świętym mówi Janusz Pyda OP.
21.12.2010, 1:00,
21 grudnia, liturgia słowa: Pnp 2, 8–14; Łk 1, 39–45 Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus (por. Łk 1,42). Te słowa stanowiące dalszą część naszej codziennej modlitwy mają zakorzenienie w dzisiejszej ewangelicznej scenie spotkania Maryi z Elżbietą. Pamiętamy z wczorajszej Ewangelii, że anioł „sam dał Maryi znak”, którym była Elżbieta. Anioł wskazał Jej, dokąd powinna się udać. W dzisiejszej Ewangelii czytamy: Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem. Ten pośpiech wyraża pełną gotowość pójścia za słowem Bożym.
20.12.2010, 17:07,
R
Radość w rozumieniu chrześcijańskim jest wartością nawet wtedy, gdy towarzyszy jej ból i wszystko to, czego radości byśmy w pierwszym odruchu nie przypisali. Słowa św. Pawła "Nic nas nie zdoła odłączyć od miłości Chrystusowej" to źródło radości dla ludzi wierzących. O radości chrześcijanina mówi o. Mateusz Przanowski.
20.12.2010, 1:00,
20 grudnia, liturgia słowa: Iz 7, 10-14; Łk 1, 26-38 Oto Panna pocznie i porodzi syna i nazwie Go imieniem Emanuel (Iz 7,14). Przedziwne są Boże zapowiedzi i ich wypełnienie. Scena z Księgi Izajasza odnosi się do konkretnej sytuacji - zagrożenia Jerozolimy ze strony królów Aramu i Izraela. Achaz, król Judei, nie chce żadnego znaku od Boga ani Jego interwencji. Sam zamierzał sobie zapewnić obronę i ratunek. W odpowiedzi Bóg jednak dał mu znak w postaci syna.
19.12.2010, 1:00,
IV niedziela adwentu, liturgia słowa: Iz 7, 10–14; Rz 1, 1–7; Mt 1, 18–25 Zostać ojcem Syna Bożego! Nie było to łatwe dla Józefa. Początkowo zamierzał oddalić Maryję potajemnie, co świadczy o tym, że przeżywał głęboki kryzys.
18.12.2010, 17:00,
P
Paruzja czyli powtórne przyjście Chrystusa przekracza nasze wyobrażenia. Bóg zwija zwój, na którym zapisane są dzieje świata. Najlepsze przygotowanie do tego dnia to stanięcie w prawdzie, ale nie tylko... O paruzji mówi o. Mateusz Przanowski OP.
18.12.2010, 1:00,
18 grudnia, liturgia słowa: Jr 23, 5-8; Mt 1, 18-25 Działanie Boga jest tajemnicze. Przede wszystkim nie można go przewidzieć. Zazwyczaj pojawia się niespodziewanie, zaskakująco i ponadto - z punktu zwykłego ludzkiego myślenia - w sposób, wydawałoby się, niemożliwy do zrealizowania. Do tego jeszcze Bóg domaga się zawierzenia Jego słowu. Przy czym wpierw trzeba uwierzyć, że to On sam działa, a po drugie, że Jego działanie przyniesie błogosławieństwo. W takiej sytuacji znalazła się Maryja przy zwiastowaniu i w podobnej sytuacji znalazł się św. Józef.
17.12.2010, 18:02,
17 grudnia, liturgia słowa: Rdz 49, 2.8–10; Mt 1, 1–17 Jakub ojcem Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem (Mt 1,16). Rodowód Jezusa jest rodowodem Józefa, a nie Maryi, jak byśmy tego w naszym myśleniu oczekiwali. Jezus nie jest przecież naturalnym Synem Józefa, a jest naturalnym Synem Maryi. Tutaj konfrontujemy się z odmiennością myślenia biblijnego i naszego. W rodzinie z Nazaretu dotykamy w sposób szczególny tajemnicy małżeństwa.
17.12.2010, 15:59,
P
Post m.in. w praktyce faryzejskiej był przede wszystkim ćwiczeniem charakteru. Bardziej radykalni mówią, że jest formą pokuty. Ale prawda o poście objawiła się w pełni dopiero po przyjściu Chrystusa: post nie jest ani ćwiczeniem, ani pokutą. Post jest włączeniem ciała w przestrzeń modlitwy.
17.12.2010, 15:53,
Komentarz do Ewangelii czwartej niedzieli Adwentu Ewangelia stawia dzisiaj przed nami Józefa, człowieka, któremu zgodnie z Prawem została zaślubiona Maryja - młoda dziewczyna z rodzinnego miasta. Zwyczajna ludzka sytuacja, jakich wiele - małżonkowie, którzy oczekują na rozpoczęcie życia we dwoje, na pierwszą Paschę w nowym domu, na czas spędzony razem, na pojawienie się dzieci, na wspólną przyszłość, a przede wszystkim na Boże błogosławieństwo.
17.12.2010, 15:47,
O
Najsilniejszym bodaj wyrazem adwentowej tęsknoty za Zbawicielem są t. zw. „Wielkie Antyfony”. W nich liturgja tego okresu dochodzi do szczytu swej piękności. Nawet z czysto artystycznego punktu rozpatrywane, są one niezrównanem arcydziełem. Dusze zaś wierzące dojrzą w nich, lub choćby przeczują cały sens Starego Przymierza i bezdenne głębiny Bożej ekonomji zbawienia.
17.12.2010, 14:21,
O-antyfony
Najsilniejszym bodaj wyrazem adwentowej tęsknoty za Zbawicielem są t. zw. „Wielkie Antyfony”. W nich liturgja tego okresu dochodzi do szczytu swej piękności. Nawet z czysto artystycznego punktu rozpatrywane, są one niezrównanem arcydziełem. Dusze zaś wierzące dojrzą w nich, lub choćby przeczują cały sens Starego Przymierza i bezdenne głębiny Bożej ekonomji zbawienia.
16.12.2010, 1:00,
Czwartek III tyg. adwentu, liturgia słowa: Iz 54, 1–10; Łk 7, 24–30 Obietnice Pana są niezachwiane. Jeżeli coś obiecał, to na pewno obietnicę wypełni. Ale najważniejsza w Jego postawie jest miłość. Ona jest siłą napędową Jego działania: Góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nie odstąpi od ciebie i nie zachwieje się moje przymierze pokoju, mówi Pan, który ma litość nad tobą (Iz 54,10). Miłość Boga jest wyraźnie skierowana w sposób szczególny do człowieka. Święty Paweł mówi o tajemniczym zamyśle miłości. I chociaż czasem wydaje się, jakby Bóg opuścił człowieka, jak to było np. w czasie niewoli babilońskiej wobec całego Izraela, to jednak Bóg pozostaje wierny miłości, którą obiecał. Ta prawda odnosi się do życia każdego z nas.
15.12.2010, 12:33,
N
Nieba nikt nigdy nie widział. Wszystko, co o nim wiemy, wiemy dzięki Chrystusowi. Dotykamy nieba, oddając życie, czyli naśladując Pana. Tylko w ten sposób możemy spróbować wyjść poza nasze dziecięce wyobrażenia o niebie. O tym, dlaczego niebo nie jest pracownią komputerową mówi Staszek Nowak OP.
15.12.2010, 11:54,
M
Msza roratnia to pierwsza Msza Święta o wschodzie Słońca odprawiana w okresie Adwentu w dzień powszedni. Jej nazwa wzięła się od pierwszych słów pieśni śpiewanej na wejście, czyli introitu: Rorate caeli desuper – „Spuśćcie rosę niebiosa”.
15.12.2010, 1:00,
Środa III tyg. adwentu, liturgia słowa: Iz 45, 6b-8.18.21–25; Łk 7, 18b-23 Czy Ty jesteś Tym, którego oczekujemy? Czy Ty jesteś?! Pan Jezus nie mówi: „tak, jestem” ani „Nie, nie jestem”. Mówi: Idźcie i donieście Janowi to, coście widzieli i słyszeli: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia i głusi słyszą; umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię (Łk 7,22).

Ostatnio najpopularniejsze

Blog „Zasypywanie przepaści”
Tym wpisem chcę uczcić Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski. Celowo zamieszczam ten wpis dzisiaj, w przeddzień prawdopodobnej rocznicy chrztu naszego księcia Mieszka. Spróbujmy, na ile jest to możliwe, opisać liturgię chrztu sprzed 1050 lat.
Modlitwa wiernych
Propozycja modlitwy wiernych na uroczystość św. Wojciecha, biskupa i męczennika, głównego patrona Polski , 23 kwietnia 2016.
Blog „19te piętro”
Opadł kurz po debacie na temat obmywania stóp podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej. No, może nie debacie, a emocjonalnej wymianie opinii. Skoro już osłabły emocje, można spokojniej przyjrzeć się argumentom. Poniżej zamieszczam moje uwagi na temat kilku z nich.
«  

maj

  »
M T W T F S S
 
 
 
 
 
 
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
31
 
 
 
 
 
 
Add to calendar

Lubiane na Facebooku