Wspomóż Liturgia.pl

Subskrybuj podcast

 

Teologia

17.12.2010, 14:53,
Komentarz do Ewangelii czwartej niedzieli Adwentu Ewangelia stawia dzisiaj przed nami Józefa, człowieka, któremu zgodnie z Prawem została zaślubiona Maryja - młoda dziewczyna z rodzinnego miasta. Zwyczajna ludzka sytuacja, jakich wiele - małżonkowie, którzy oczekują na rozpoczęcie życia we dwoje, na pierwszą Paschę w nowym domu, na czas spędzony razem, na pojawienie się dzieci, na wspólną przyszłość, a przede wszystkim na Boże błogosławieństwo.
17.12.2010, 14:47,
O
Najsilniejszym bodaj wyrazem adwentowej tęsknoty za Zbawicielem są t. zw. „Wielkie Antyfony”. W nich liturgja tego okresu dochodzi do szczytu swej piękności. Nawet z czysto artystycznego punktu rozpatrywane, są one niezrównanem arcydziełem. Dusze zaś wierzące dojrzą w nich, lub choćby przeczują cały sens Starego Przymierza i bezdenne głębiny Bożej ekonomji zbawienia.
17.12.2010, 13:21,
O-antyfony
Najsilniejszym bodaj wyrazem adwentowej tęsknoty za Zbawicielem są t. zw. „Wielkie Antyfony”. W nich liturgja tego okresu dochodzi do szczytu swej piękności. Nawet z czysto artystycznego punktu rozpatrywane, są one niezrównanem arcydziełem. Dusze zaś wierzące dojrzą w nich, lub choćby przeczują cały sens Starego Przymierza i bezdenne głębiny Bożej ekonomji zbawienia.
16.12.2010, 0:00,
Czwartek III tyg. adwentu, liturgia słowa: Iz 54, 1–10; Łk 7, 24–30 Obietnice Pana są niezachwiane. Jeżeli coś obiecał, to na pewno obietnicę wypełni. Ale najważniejsza w Jego postawie jest miłość. Ona jest siłą napędową Jego działania: Góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nie odstąpi od ciebie i nie zachwieje się moje przymierze pokoju, mówi Pan, który ma litość nad tobą (Iz 54,10). Miłość Boga jest wyraźnie skierowana w sposób szczególny do człowieka. Święty Paweł mówi o tajemniczym zamyśle miłości. I chociaż czasem wydaje się, jakby Bóg opuścił człowieka, jak to było np. w czasie niewoli babilońskiej wobec całego Izraela, to jednak Bóg pozostaje wierny miłości, którą obiecał. Ta prawda odnosi się do życia każdego z nas.
15.12.2010, 11:33,
N
Nieba nikt nigdy nie widział. Wszystko, co o nim wiemy, wiemy dzięki Chrystusowi. Dotykamy nieba, oddając życie, czyli naśladując Pana. Tylko w ten sposób możemy spróbować wyjść poza nasze dziecięce wyobrażenia o niebie. O tym, dlaczego niebo nie jest pracownią komputerową mówi Staszek Nowak OP.
15.12.2010, 10:54,
M
Msza roratnia to pierwsza Msza Święta o wschodzie Słońca odprawiana w okresie Adwentu w dzień powszedni. Jej nazwa wzięła się od pierwszych słów pieśni śpiewanej na wejście, czyli introitu: Rorate caeli desuper – „Spuśćcie rosę niebiosa”.
15.12.2010, 0:00,
Środa III tyg. adwentu, liturgia słowa: Iz 45, 6b-8.18.21–25; Łk 7, 18b-23 Czy Ty jesteś Tym, którego oczekujemy? Czy Ty jesteś?! Pan Jezus nie mówi: „tak, jestem” ani „Nie, nie jestem”. Mówi: Idźcie i donieście Janowi to, coście widzieli i słyszeli: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia i głusi słyszą; umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię (Łk 7,22).
14.12.2010, 13:21,
Wtorek III tyg. adwentu, liturgia słowa: So 34, 1-2.9-13; Mt 21, 28-32 I zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w imieniu Pana (So 3,12). Zauważmy, jak ta zapowiedź kłóci się z naszymi pragnieniami. Chcielibyśmy przecież być narodem bogatym, dowartościowanym, z poczuciem siły. I myślę, że tak samo było z Izraelem. Zresztą każdy naród chciałby być mocny i bogaty. A tu: lud pokorny i biedny! I właśnie ten lud otrzymuje Boże błogosławieństwo!
13.12.2010, 16:20,
Ł
Adwent przypomina o tym, że łaska Boża działa w duszy człowieka poprzez Sakramenty. Odkąd Syn Boży stał się człowiekiem - Słowo ucieleśniło się, to pierwszy i widzialny znak Bożej łaskawości. O Bożej łasce mówi o. Janusz Pyda OP.
13.12.2010, 0:00,
Poniedziałek III tyg. adwentu, liturgia słowa: Lb 24, 2-7.15-17a; Mt 21, 23-27 Jakim prawem to czynisz? (Mt 21,23). Pytanie arcykapłanów i starszych ludu w świątyni jest uzasadnione. Jakim prawem Jezus wyrzuca przekupniów i głosi słowo Boże? Dla nas odpowiedź na nie jest prosta: bo jest Synem Bożym i dlatego jest u siebie. Ponadto jedynie On ma prawo przemawiania w imieniu Boga, swojego Ojca. Ale dla Żydów odpowiedź na to pytanie nie była tak oczywista.
12.12.2010, 0:00,
III niedziela adwentu, liturgia słowa: Iz 35, 1-6a.10; Jk 5, 7-10; Mt 11, 2-11 Coście wyszli oglądać? pyta Pan. Czego oczekujecie? Czego się spodziewacie? Każdy z nas żyje oczekiwaniem na coś. Na coś liczy. Czym jest to, na co liczę, na co mam nadzieję? To pytanie jest bardzo ważne, bo każdy z nas w pewnym sensie jest tym, czym żyje. Pan Jezus mówi: Gdzie skarb twój, tam będzie i twoje serce (Mt 6,21). I tak człowiek jest tu i teraz, ale czeka i żyje tym, co nastąpi, żyje wychylony w przyszłość. Brak nadziei prowadzi do rozpaczy, a rozpacz to właściwie śmierć. Jeżeli bowiem nic nie ma sensu, to całe życie nie ma sensu, a to znaczy - trzeba skończyć z życiem.
11.12.2010, 0:00,
Sobota II tyg. adwentu, liturgia słowa: Syr 48, 1–4.9–11; Mt 17, 10–13 Eliasz już przyszedł, a nie poznali go i postąpili z nim, jak chcieli (Mt 17,12). Niezmiernie ważną sprawą jest umieć rozpoznać prawdziwą wielkość. Pan Jezus powiedział, że między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela (Mt 11, 11). Jan Chrzciciel był wielkim człowiekiem, a przecież nie został uznany za takiego przez cały naród.
10.12.2010, 16:57,
L
Od ponad dwustu lat na Mazowszu, Podlasiu i Kurpiach (sporadycznie w Lubelskiem) w czasie Adwentu można usłyszeć dźwięk trąb. Etnografowie jeszcze dzisiaj na tych ziemiach odnotowują otrąbywanie (ogłaszanie) adwentu na dawnych drewnianych trąbach pasterskich – ligawkach, zwanych legawami.
10.12.2010, 12:38,
L
Niegdyś Kościół liczył tygodnie Adwentu wstecz, obecny pierwszy był czwartym, a dzień Bożego Narodzenia symbolicznym pierwszym dniem, na który czekano z niecierpliwością. Siedmiu ostatnim dniom towarzyszyło natomiast siedem kolejnych O-antyfon. O ich treści, jak i o innych liturgicznych kontekstach czasu Oczekiwania mówi Tomasz Grabowski OP.
10.12.2010, 0:00,
Piątek II tyg. adwentu, liturgia słowa: Iz 48,17–19; Mt 11,16–19 O gdybyś zważał na me przykazania, stałby się twój pokój jak rzeka, a sprawiedliwość twoja jak morskie fale (Iz 48,18). O gdybyś zważał: czyli gdybyś słuchał i przyjmował słowo, zakorzeniłbyś się prawdziwie w Bogu, czyli w tym, który Jest, trwałbyś w pokoju, a raczej żyłbyś w pokoju, którego nikt i nic nie byłoby ci w stanie zabrać.
9.12.2010, 13:53,
J
Rzecz zdumiewająca, że Bóg ma imię. Imię Jezus. Jehoszua - JHWH pomocą, zbawieniem. W tym imieniu sam JHWH przychodzi człowiekowi z pomocą. Nic na ziemi nie powinno mieć dla nas większego imienia niż to. O imieniu Jezus mówi w Abecadle Adwentu o. Tomasz Grabowski OP.
9.12.2010, 10:04,
...czyli „Ten, który walczy z Bogiem”. Błogosławiony i uparty, „lud o twardych karkach”. Izrael. Naród pierwszego wybrania – ale nieustającego, bo „dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne” (Rz 11, 29). Winnica Pana, z której narodziła się „odrośl Dawida”. W niej Jezus dokonał znaku przemiany wina Starego Testamentu w Krew Nowego Przymierza. Dom Dawida – mieszkanie Pana, w którym Mesjasz wybrał łono skromnej izraelskiej dziewczyny na swój pierwszy przybytek.
9.12.2010, 0:00,
Czwartek II tyg. adwentu, liturgia słowa: Iz 41, 13–20; Mt 11, 11–15 Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on (Mt 11, 11). W tym zestawieniu nie chodzi o porównywanie, swoisty ranking wielkości duchowej. Chodzi o wyrażenie całkowitej inności królestwa niebieskiego w stosunku do świata naturalnego, który znamy. Jan Chrzciciel, którego Pan Jezus uważa za największego ze „zrodzonych z niewiasty”, nie dorasta do najmniejszego ze zrodzonych „z wody i Ducha”, jak to Pan Jezus określa w rozmowie z Nikodemem. Życie ziemskie, nawet w najszlachetniejszym swoim wymiarze, jest niczym wobec tego, jakie otrzymujemy od Ojca.
8.12.2010, 11:21,
H
Mateusz Ewangelista rozpoczyna Ewangelię od rodowodu Chrystusa. Pokazuje w ten sposób, że Jego przyjście ma znaczenie nie tylko dla przyszłości świata, ale i dla partykularnych historii każdego z nas. Podkreśla wagę pamięci o wszystkim tym, co nas ukształtowało, również o tych, którzy pozostawili w nas ranę. O znaczeniu historii mówi o. Tomasz Gałuszka OP.
8.12.2010, 0:01,
Niepokalane Poczęcie NMP, liturgia słowa: Rdz 3, 9–15; Ef 1, 3–6.11–12; Łk 1,26–38 Gdzie jesteś Adamie? Pytanie Boga, postawione Adamowi po jego upadku, nieustannie rozbrzmiewa w sercu każdego z nas od tego czasu. Jest ono głosem sumienia. Gdzie jesteś? Kim się stałeś, buntując się przeciw Mnie? Dalszy opis sceny z Księgi Rodzaju oddaje stan człowieka po upadku. Adam schował się w krzakach, nie chciał, aby go Bóg zobaczył. To charakterystyczna obrona przed zbliżającymi się wyrzutami sumienia. Ucieczka w chaos, zabieganie, zajęcia, pracę... byle nie słyszeć wewnętrznego wołania: Gdzie jesteś?

Ostatnio najpopularniejsze

Ormianie u Kamedułów
Chór liturgiczny Saghmos Katedry Ormiańskiej z Lwowa zaprezentuje w czwartek, 10 kwietnia 2014 r. o godz. 18:00 w Warszawie Ormiańską muzykę na Wielki Post. Organizatorem wydarzenia jest Stowarzyszenie Schola Gregoriana Silesiensis.
Blog „Zasypywanie przepaści”
Mniej więcej pół roku temu napisałem na blogu o zakupie książki ks. Bartłomieja Matczaka „Cipriano Vagaggini OSB i reforma liturgiczna" (Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC, Kraków 2013).
Blog „Vox suavis et clara”
W swej niespiesznej wędrówce przez krainę chorału dotarliśmy właśnie do samego jądra materii  tworzącej muzykę czyli do dźwięku. Nie będziemy tu jednak zajmować się czysto fizycznymi aspektami dźwięków (takimi jak np. wysokość czy czas trwania) a skupimy się na ich wzajemnych...
M T W T F S S
 
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
 
 
 
 
Add to calendar

Lubiane na Facebooku