Abecadło Adwentu: Msza roratnia

Msza roratnia to pierwsza Msza Święta o wschodzie Słońca odprawiana w okresie Adwentu w dzień powszedni. Jej nazwa wzięła się od pierwszych słów pieśni śpiewanej na wejście, czyli introitu: Rorate caeli desuper – „Spuśćcie rosę niebiosa”.

Msza roratnia jest mszą wotywną o Najświętszej Maryi Pannie (co wynika z faktu, iż dawniej, Zwiastowanie Pańskie obchodzono właśnie w okresie Adwentu, 18 grudnia). Adwentowym symbolem Jej obecności jest postawiona w pobliżu ołtarza świeca z białą lub niebieską wstążką, zwana popularnie „roratką”.

To Maryja bowiem w sposób szczególny oczekiwała Mesjasza. To Ona, jak jutrzenka poprzedziła przyjście na świat Światłości świata, Jezusa Chrystusa, Wschodzącego Słońca. Przeżywała Adwent jako Matka Pana, teraz zaś, będąc Matką Kościoła, wspiera wszystkich wierzących w pełnym nadziei oczekiwaniu, aż nadejdzie pełen blasku Dzień Pański.

Przekazy historyczne podają, że Roraty odprawiano w Polsce już w XIII wieku  Zapoczątkował je Przemysł II w Poznaniu, zaś w Krakowie upowszechnił Bolesław Wstydliwy. Roraty gromadziły w katedrze wawelskiej wszystkie stany królestwa, które kolejno zapalały na ołtarzu jedną świecę siedmioramiennego świecznika. Najpierw król oświadczał: "Gotów jestem na sąd Boży", za nim czynił to Prymas Polski, mówiąc "Sum paratus ad adventum Domini" (Jestem gotów na przyjście Pana), po nich zaś kolejno: senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop, powtarzając słowa króla.

Anna Wojna


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także