Być w czyjejś historii zbawienia

Odwiedziłem zaprzyjaźnioną rodzinę w Rzymie. Znamy się od kilkunastu lat, z Drogi Neokatechumenalnej. Anteo i Lucrezia oraz ich czworo dzieci: Elisabetta (19 l.), Marianna (17), Emmanuele (11) i Gianluca (8). Z najmłodszym Gianluką jest związana pewna szczególna historia. Historia sacra.

Kiedy Lucrezia była w stanie błogosławionym, zachorowała na jakąś chorobę zakaźną. Lekarze ostrzegali że może mieć to fatalne konsekwencje dla dziecka i wiadomo jakie rozwiązanie doradzali (nawiasem mówiąc, jak to trzeba mieć narąbane w głowie: zabić, żeby uchronić przed chorobą). Czas do porodu to był czas modlitwy, nie tylko samych Lucrezii i Anteo, ale także ich wspólnoty i innych przyjaciół. Okazało się, że choroba Lucrezii nie wyrządziła Gianluce najmniejszej szkody, natomiast urodził się on z zespołem Downa. I tu był zmagania duchowego ciąg dalszy. Jak mówił Anteo, mocno zmagał się wtedy z myślą: "No i po co były te wszystkie modlitwy, skoro i tak wszystko już było z góry ukartowane. Wiadomo było, że wirus nie zaszkodzi, ale że jest problem zupełnie innego rodzaju". Oboje z Lucrezią musieli dojść do tego, by zaakceptować Gianlukę takim jakim on jest. Anteo miał też mocny dialog z lekarką w szpitalu. Lekarka, widząc, że fakt Downa jest dla nich zaskoczeniem, głośno wyraziła zdziwienie: "No jak to? To wyście nie robili badań prenatalnych?" Jak mówił mi Anteo, usłyszał wyraźnie podtekst w tym pytaniu i odpowiedział wyraźnie: "Nie robiliśmy i chcę panią zapewnić, że w żadnej sytuacji nie dokonalibyśmy aborcji". Lekarka stężała, przez zaciśnięte usta powiedziała: "Podziwiam", obróciła się na pięcie i szybko odeszła. Po jakimś czasie wróciła i zaczęła się przed Anteo tłumaczyć ze swojej reakcji i przyznała się, że sama dokonała aborcji w analogicznej sytuacji. Anteo, choć sam potrzebował wtedy psychicznej i duchowej pomocy, mógł jej mówić o Chrystusie i zachęcać do przyjęcia przebaczenia grzechów.

W przyjęciu Gianluki bardzo im pomógł lekarz-pediatra, który tłumaczyl im co to oznacza w praktyce dziecko z zespołem Downa i czego mogą się spodziewać, ale najważniejszy był sam jego sposób mówienia – z taką miłością, że to im samym pomagało kochać Gianlukę. Natomiast decydująca była rozmowa z pewnym bliskim znajomym, który był wtedy w terminalnej fazie raka. Kiedy Anteo opowiedział mu o narodzinach upośledzonego syna, on aż usiadł na łóżku (a był już tak słabiutki, że normalnie tylko leżał) i powiedział z błyskiem w oku: "O! To Jezus Chrystus bardzo konkretnie wszedł teraz do waszego domu".

Na końcu Anteo poczuł się wręcz uprzywilejowany tym, że zostało im powierzone właśnie takie dziecko i dostał też światło na sens kilkumiesięcznych modlitw w czasie przed porodem. Ta modlitwa nie była wcale bez sensu, ona była pomocą, żeby mogli przyjąć wydarzenia własnej historii życia. Powiedział też: "Wiem też już jedną bardzo ważną rzecz. Wiem teraz na czym ma polegać krzyż mojego życia, krzyż chwalebny". Gianluca został przyjęty z bezwarunkową miłością, także przez starsze rodzeństwo. W tej chwili bardzo ważną rolę w jego wychowaniu ma jego starszy brat Emmanuele, jak mówi Anteo: "Emmanuele ma dla niego tyle miłości i cierpliwości, że to coś niesamowitego".

Gianluca został ochrzczony w Wigilię Paschalną 2003 r. Choć już od trzech lat byłem wtedy w Lublinie, to Wielkanoc w tamtym roku spędzałem w Rzymie. Było życzeniem Anteo i Lucrezii, żebym jako dawny prezbiter ich wspólnoty ochrzcił Gianlukę. Znając ich historię, przyjąłem tę prośbę jako przywilej. Bez żadnej zasługi otrzymałem przez ten chrzest udział w ich historii zbawienia.

 


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Maciej Zachara MIC

Maciej Zachara MIC na Liturgia.pl

Urodzony w 1966 r. w Warszawie. Marianin. Rocznik święceń 1992. Absolwent Papieskiego Instytutu Liturgicznego na rzymskim "Anselmianum". W latach 2000-2010 wykładał liturgikę w WSD Księży Marianów w Lublinie, gdzie pełnił również posługę ojca duchownego (2005-2017). W latach 2010-2017 wykładał teologię liturgii w Kolegium OO. Dominikanów w Krakowie. Obecnie pracuje duszpastersko w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Bazylianówka w Lublinie. Ponadto jest prezbiterem wspólnoty neokatechumenalnej na lubelskiej Poczekajce, a także odprawia Mszę św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego w rektoralnym kościele Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Staszica w Lublinie....