Kiedy stajemy wobec Krzyża…

Kiedy stajemy wobec Krzyża, na którym Jezusa Chrystus oddał życie za zbawienie świata, milczenie wydaje się bardziej stosowne od słowa. Dlatego liturgia Wielkiego Piątku jest pełna powagi, skupienia i ciszy. A swoją pełnię znajduje w adoracji Krzyża. Kiedy celebrans podnosi odsłonięty Krzyż, Kościół milknie. Cisza staje się modlitwą. Przestajemy modlić się językiem. Patrzymy i zaczynamy modlić się sercem.

KrzyżAdoracja jest dzisiaj najbardziej właściwą postawą ludzi wierzących. Podchodzimy do Krzyża, aby adorować. Aby adorować Chrystusa Pana, aby adorować Jego święte rany, w których jest nasze zdrowie. Aby adorować Miłość, która nie oszczędziła siebie. Aby adorować Boga, który nie opuścił zagubionego człowieka, ale własnego Syna posłał, aby w Nim nas odzyskać.

W Krzyżu Chrystusa zapisana jest historia mojego życia i historia całego świata. Możemy w nim zobaczyć własne grzechy: kłamstwo i zdradę, lęk i małoduszność, egoizm i pychę. Ale możemy też zobaczyć wszystkie grzechy świata. Spoglądając na Krzyż, widzimy jak prawdziwe jest cierpienie, jak potężne zło, jak realny grzech. Tak realne i prawdziwe jak śmierć. Zbliżamy się do Krzyża z pokornym i skruszonym sercem, podchodzimy, aby opłakiwać nasze grzechy, ale także idziemy do Niego po nadzieję i życie.

W Krzyżu Chrystusa zapisana jest nie tylko historia zła i ciemności, ale przede wszystkim historia miłości i łaski. Krzyż jest drzewem życia. Drzewem rodzącym zdrowe i życiodajne owoce. Z przebitego boku Zbawiciela wypłynęła krew i woda, tam narodziły się sakramenty Kościoła. Dlatego podchodzimy do Ukrzyżowanego, aby zrywać dojrzałe owoce. Owoc, po który sięgnęła Ewa i podała go Adamowi, zatruty był jadem śmierci. Owoce, które podaje nam Kościół, nowa Ewa, mają w sobie życie wieczne. Po te owoce wyciągamy dzisiaj ręce. Po miłosierdzie, jakie otrzymujemy w sakramencie pokuty, po chleb, który jest Ciałem Pana. Po Słowo, które przynosi nam światło. Mocą łaski płynącej z sakramentów Kościoła możemy odmienić nasze życie, mocą tej łaski jesteśmy zdolni do tego, aby kochać i przebaczać, aby budować i przemieniać świat, w którym żyjemy.

Jakub Kruczek OP

 

 

Zobacz także