O spójce i przemocy

Różnica pomiędzy „i” i „a” tam, gdzie druga z tych spójek może być użyta w miejsce pierwszej. 

Okazał moc swego ramienia:
rozproszył zarozumiałych pyszałków;
panujących usunął z tronów,
a wywyższył poniżonych;
głodnych nasycił dobrami,
a bogatych z niczym odprawił
(Łk 1.51 – 53 – edycja Paulińska)

Uczynił siłę ramienia jego,
rozproszył hardych myśleniem serca ich.
zdjął możnych z tronów
wywyższył uniżonych,
głodujących nasycił dobrami
bogatych odesłał pustych

(Łk 1.51 – 53 – tłum. interlinearne)

 

„a” sugeruje wynikanie, które wprost ujawnia komentator Biblii Jerozolimskiej: „biedni i maluczcy zostaną wspomożeni kosztem bogatych i możnych”. Natomiast spójka „i” łączy równorzędnie człony zdania i wtedy działania Boga opisywane przez Maryję są niezależne. Bóg nie zjawia się jako Janosik, nie jak ten, kto dopełnia wyrównawczej sprawiedliwości, ale jest tym, dla kogo nie ma rzeczy niemożliwych.

Taki jest Bóg, którego wielbi Anna (1.Sm 2. 1 – 10) – Bóg, dla którego nie ma niemożliwości. Nowość kantyku Maryi w porównaniu z kantykiem Anny warta jest rozmyślań. Na przykład w perspektywie kluczowych form przemocy obecnych w ludzkim świecie.

Istnieje:

przemoc zamysłu, którym się pysznię: niby mój, a mną włada
niewolący instynkt władania i służalczości
zniewalająca świadomość własnych dóbr
krępująca świadomość własnej słabości.

Bóg, którego wielbi Maryja, zbawia od tych rodzajów przemocy związanej z podstawowymi dynamizmami ludzkiego życia. 

Głodnym, bogatym, uniżonym, wywyższającym się można być i jest się przeróżnie. Te najbardziej fundamentalne struktury mają wspólną właściwość – zawłaszczają wolność. Tak stało się „na początku”, gdy siła pragnienia zawładnęła „niewiastą”, która wyciągnęła rękę po „owoc”. I to trwa. 

Magnificat objawia Boga, który zbawia, bo rozbija to, co niewoli naszego ducha.    

 

 

 

 


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Marian Grabowski

Marian Grabowski na Liturgia.pl

Dr hab. fizyki teoretycznej, profesor zwyczajny nauk humanistycznych. Kierownik Zakładu Filozofii Chrześcijańskiej Wydziału Teologicznego UMK w Toruniu. Zajmuje się aksjologią nauki, etyką, antropologią filozoficzną. Autor m.in. książek: "Historia upadku", "Pomazaniec. Przyczynek do chrystologii filozoficznej", "Podziw i zdumienie w matematyce i fizyce".