Owce i opowieści

Przypowieści: proste powiastki skonstruowane na kanwie przykładów z życia, które są doskonale znane słuchaczom. Przedstawić sobie tłum, który słucha przypowieści i się nie rozchodzi. Odwrotnie: gromadzą go one.

Przedłożył im inną przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki niebieskie przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach”.

Powiedział im inną przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło”.

To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: „Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy skryte od założenia świata. (Mt 13,31 – 35)

Autorka Sprawiedliwości owiec metaforycznie opisuje ludzki świat jako stado owiec. W dowcipnym, alegorycznym obrazie pasterz czyta owcom książki, za czym te przepadają.

„Owce” lubią słuchać opowieści, dają się nim unosić. Z nich praktycznie czerpią całe swoje poznanie świata, to, które przekracza potoczne poznanie, poznanie zmysłowe. Otwartość „owiec” na opowieści i potęga wpływu tego, co usłyszą. Nic nie ilustruje tego lepiej niż ogłupienie owiec nieprawdziwymi historiami.

Znajomość świata, jaką dysponujemy, jest zasadniczo zbiorem usłyszanych i przejętych opowieści w szerokim rozumieniu tego słowa plus elementarne doświadczenie potoczne. W stadzie – w ludzkim tłumie do rzadkości należą pasjonaci poznania, nota bene zwykle straszliwie wybiórczego, niewielu jest ludzi z rzeczywistym pragnieniem wiedzy, ludzi obdarzonych dociekliwością i krytycznym zmysłem poznania. Ilu czyta tabloidy, a ilu czasopisma naukowe? Opowieści lubi każdy. 

Dobrze o tym tle pamiętać, gdy słyszymy od Mateusza wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: „Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy skryte od założenia świata”.


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Marian Grabowski

Marian Grabowski na Liturgia.pl

Dr hab. fizyki teoretycznej, profesor zwyczajny nauk humanistycznych. Kierownik Zakładu Filozofii Chrześcijańskiej Wydziału Teologicznego UMK w Toruniu. Zajmuje się aksjologią nauki, etyką, antropologią filozoficzną. Autor m.in. książek: "Historia upadku", "Pomazaniec. Przyczynek do chrystologii filozoficznej", "Podziw i zdumienie w matematyce i fizyce".