Parę zdań z Księgi

Z dzisiejszych czytań

Jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej służcie sobie nawzajem tym darem, jaki każdy otrzymał.

Ile treści! Wezwanie do rozpoznania swojego daru i wdzięczność wyrażona przez posługiwanie. Dalej: paradoks, który nie wydaje się paradoksem, tak bardzo chrześcijaństwo jest w nas zakorzenione. Oto ten paradoks: służcie sobie nawzajem. A przecież zawsze ktoś służy, a ktoś jest obsługiwany. Tymczasem w Ewangelii już nie: pan i sługa, ale wspólnota równych sobie. Wspólnota możliwa do spełnienia tam, gdzie nikt nie panuje, a wszyscy służą. Co jeszcze? Łaska Boża jest różnoraka – to zachęca do szacunku wobec różnorodności i do próby zrozumienia tych posług, z których nie korzystamy, a które dla innych bywają owocne. I na koniec to: człowiek może (wręcz powinien) szafować Bożą łaską.

Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie.

Chrystus Pan nie mówi tu zgodnie z dzisiejszą modą o psychologicznych warunkach. Nie kładzie nacisku na wiarę rozumianą jako właściwość modlącego się. Nie twierdzi, że siłą modlitwy jest mocne przekonanie o jej skuteczności. Mówi: otrzymacie. Mowa tutaj o darze i o dawcy, a nie o panowaniu nad własnym życiem za pomocą nadnaturalnego daru zwanego modlitwą.

I jeszcze z Ewangelii: drzewo figowe, co prawda bez owoców, za to pełne liści, miło szeleszczących na wietrze. Jak najmniej szumu wokół siebie, jak najmniej łudzenia siebie i innych. I jak najwięcej owoców.


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Błażej Matusiak OP

Błażej Matusiak OP na Liturgia.pl

Obecnie w dominikańskim klasztorze w Pradze. Publikacje: Hildegarda z Bingen. Teologia muzyki (Kraków 2003); recenzje płytowe w Canorze, cykl audycji „Musica in Ecclesia” w Radiu Józef.