Prefacje Modlitw eucharystycznych o tajemnicy pojednania

Notatki nt. prefacji I i II Modlitwy eucharystycznej o tajemnicy pojednania, które mogą być stosowane w Wielkim Poście, gdy rubryki ogólnie wskazują na prefację okresową.

Obie Modlitwy eucharystyczne o tajemnicy pojednania zostały skomponowane z inicjatywy Stolicy Apostolskiej z okazji Roku Świętego 1975. Początkowo nie myślano o ich późniejszym zastosowaniu, z czasem poszczególne konferencje biskupów zaczęły prosić o zgodę na włączanie tych modlitw do mszałów w językach narodowych. Przekłady polskie zostały zatwierdzone w 1984 r. W trzeciej edycji Mszału Pawła VI (2002/2008 r.) modlitwy te są dopuszczone do stosowania w Wielkim Poście oraz z formularzami mającymi za temat pokutę i pojednanie.
Przewodniczącym zespołu redagującego I Modlitwę był o. Didier Rimaud SJ (1922-2003), francuski liturgista, poeta i kompozytor. Zespołowi redagującemu II Modlitwę przewodniczył z kolei Heinrich Rennings (1926-1994), profesor Instytutu Liturgicznego w Trewirze.
Szczegółowe informacje na temat obu modlitw można znaleźć w:
– R. Ponczek, Wielka modlitwa Kościoła o pojednaniu, Toruń 2000.
– J. Stefański, Modlitwy eucharystyczne w posoborowej reformie liturgicznej, Gniezno 2002, s. 214-228.

 

Prefacja I Modlitwy

Oficjalny polski przekład: „Ojcze święty, Boże nieskończonej dobroci, Ty nieustannie wzywasz grzeszników do odnowy w Twoim Duchu i najpełniej objawiasz swoją wszechmoc w łasce przebaczenia. Wiele razy ludzie łamali Twoje przymierze, a Ty zamiast ich opuścić zawarłeś z nimi nowe przymierze przez Jezusa, Twojego Syna i naszego Odkupiciela: przymierze tak mocne, że nic nie może go złamać. Nam także dajesz czas pojednania i pokoju, abyśmy polecając się jedynie Twojemu miłosierdziu odnaleźli drogę powrotu do Ciebie, otwierając się na działanie Ducha Świętego nowym życiem żyli w Chrystusie, wychwalali nieprzerwanie Twoje imię i służyli braciom. Wdzięczni za tajemnicę Twojej dobroci, pełni podziwu i wdzięczności z odnalezionego zbawienia, jednoczymy się z chórami Aniołów i Świętych, aby śpiewać Twoją chwałę”.

 

Oryginał łaciński: „Qui ad abundantiorem vitam habendam nos incitare non desinis, et, cum sis dives in misericordia, veniam offerre perseveras ac peccatores invitas ad tuae solum indulgentiae fidendum. A nobis autem, qui foedus tuum toties violavimus, numquam aversus, humanam familiam per Iesum Filium tuum, Redemptorem nostrum, novo caritatis vinculo tam arcte tibi iunxisti, ut nullo modo possit dissolvi. Nunc quidem tempus gratiae et reconciliationis populo tuo praebes, eique ad te animum convertenti in Christo Iesu sperare concedis cunctisque hominibus tribuis deservire, dum plenius Spiritui Sancto se concredit. Et ideo, admiratione perfusi, tui amoris virtutem extollimus nostrumque de salute gaudium profitentes, cum innumeris caelestium turbis hymnum concinimus, sine fine dicentes:”

Źródła: Źródłami prefacji są przede wszystkim teksty biblijne, mówiące o miłosierdziu Boga, grzechu człowieka, pojednaniu i nowym przymierzu. Teksty te są zbyt liczne, by je tu wszystkie wymienić, są to niekiedy nawiązania bezpośrednie (np. J 10, 10 – „ad abundantiorem vitam”, czy Ef 2, 4 – „dives in misericordia”), niekiedy bardziej aluzyjne, np. Jer 31, 31-34 (o złamaniu przymierza i nowym przymierzu), Łk 4, 19 (rok łaski) czy 2 Kor 6, 2 (czas pojednania). Nie wszystkie odniesienia i aluzje biblijne są widoczne w polskim przekładzie. Z kolei polski przekład zawiera zdanie „najpełniej objawiasz swoją wszechmoc w łasce przebaczenia”. Jest ono nieobecne w oryginale, natomiast jest ono ewidentnym nawiązaniem do kolekty z 26. niedzieli „per annum” (o której pisałem tutaj). Kolekta pochodzi z Sakramentarza gelazjańskiego (ok. 628/715 r.) – GeV 1198Sakramentarza gregoriańskiego typu II (ok. 650/683 r.) – GrP 591.

 

Prefacja II Modlitwy

Oficjalny polski przekład: „Abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wysławiali, Boże wszechmocny i wierny, za przedziwne dzieło odkupienia w Chrystusie, naszym Zbawicielu. Poznajemy Twoją miłość ojcowską, gdy kruszysz twarde ludzkie serca i w świecie rozdartym przez walki i niezgodę czynisz człowieka gotowym do pojednania. Ty mocą Ducha działasz w głębiach serca, aby nieprzyjaciele szukali zgody, przeciwnicy podali sobie rękę i ludy doszły do jedności. Twój dar, Ojcze, sprawia, że szczere szukanie pokoju gasi spory, miłość zwycięża nienawiść a pragnienie zemsty ustaje przez przebaczenie”.

 

Oryginał łaciński: „Cum enim genus humanum dissensione sit atque discordia divisum, experiendo tamen cognovimus te animos flectere, ut sint ad reconciliationem parati. Per Spiritum namque tuum permoves hominum corda, ut inimici iterum in colloquia veniant, adversarii manus coniungant, populi sibi obviam quaerant venire. Tua operante virtute fit etiam, Domine, ut odium vincatur amore, ultio cedat indulgentiae, discordia in mutuam dilectionem convertatur”.

Źródła: Prefacja, zresztą zgodnie z przyjętymi założeniami, używa języka egzystencjalnego i współczesnego. Zasadniczo nie ma tu werbalnych nawiązań do konkretnych tekstów biblijnych czy tym bardziej liturgicznych, można jednak mówić o tle biblijnym dla niektórych sformułowań: np. Ps 95, 8 (o twardości serca), Ez 36, 24-28 (nawrócenie serca przez tchnienie Ducha Bożego) czy Iz 2, 4 (proroctwo o pojednaniu).

n/a


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Maciej Zachara MIC

Maciej Zachara MIC na Liturgia.pl

Urodzony w 1966 r. w Warszawie. Marianin. Rocznik święceń 1992. Absolwent Papieskiego Instytutu Liturgicznego na rzymskim "Anselmianum". W latach 2000-2010 wykładał liturgikę w WSD Księży Marianów w Lublinie, gdzie pełnił również posługę ojca duchownego (2005-2017). W latach 2010-2017 wykładał teologię liturgii w Kolegium OO. Dominikanów w Krakowie. Obecnie pracuje duszpastersko w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Bazylianówka w Lublinie. Ponadto jest prezbiterem wspólnoty neokatechumenalnej na lubelskiej Poczekajce, a także odprawia Mszę św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego w rektoralnym kościele Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Staszica w Lublinie....