Sirin czyli zdobycze jarosławskie

W niedzielę 29 sierpnia zakończyła się XVIII edycja jarosławskiego festiwalu Pieśń Naszych Korzeni. Był to niezwykły czas spotkań, debat, koncertów i modlitwy. Przywieźliśmy ogromną ilość nowych doświadczeń, wrażeń, wniosków i nagrań, którymi sukcesywnie będziemy się z Państwem dzielić.

Trzech Młodzianków w piecu ognistym (fot. Filip Polit)Jednym z najmocniejszych przeżyć estetyczno-duchowych było uczestnictwo w wystawionym przez moskiewski zespół Sirin oficjum o Młodziankach w Piecu Ognistym. Relację z tego wydarzenia można znaleźć w V części Dziennika jarosławskiego autorstwa Tomasza Dekerta. W pięknej sali kupieckiej jarosławskiego klubu festiwalowego, grubo po północy, dobiliśmy targu z kierownikiem artystycznym zespołu, aby móc podzielić się z Państwem cudownym śpiewem, zarejestrowanym na płytach. Sirin nie nagrał wspominanego oficjum, zdobyliśmy jednak obie dotychczas wydane płyty zespołu – Putnik oraz Nowoje niebo, nowoja ziemlja – które na rynku polskim są praktycznie nie do dostania. Teraz można je zakupić w naszym sklepie internetowym. Z radością zapraszamy do zapoznania się z dorobkiem zespołu Sirin.

Przykłady utworów z płyt:

* * *

SIRIN to mitologiczna postać z rosyjskich legend, z głową i piersią kobiety i ciałem ptaka (najczęściej sowy). Według legendy postaci te żyją blisko Edenu lub wzdłuż rzeki Eufrat. Podobnie jak greckie syreny śpiewają piękne pieśni, przepowiadając przyszłą szczęśliwość. Dla śmiertelnych są bardzo niebezpieczne. Mężczyźni, którzy je usłyszą, zapominają o wszystkim, co ziemskie, podążają za nimi, by w końcu umrzeć. Rajski ptak śpiewa niewysłowione pieśni o duszach zbawionych i szczęśliwych. Często Sirin jest uważany za metaforę Słowa Bożego, objawiającego się w ludzkim głosie.

Andriej Kotow, kierownik zespołu (fot. Filip Polit)„Wyjątkowe cechy zespołu Sirin przejawiają się w szczególnym podejściu do idei dźwięku. Polega ono na posługiwaniu się techniką mistrzów autentycznego śpiewu w kontekście i w ścisłym związku z liturgią i przestrzenią paraliturgii. Jako widomy tego rezultat głównym źródłem  brzmiącego Słowa staje się dla nas niepodzielne trwanie w kontekście dzieła [prostszymi słowami – zanim wydasz dźwięk, pomyśl, co on wyraża].

Poprzez istnienie tego właśnie związku można zasadniczo objaśnić różnorodność repertuaru zespołu. Oto jego główne tematy:
    ⁃    staroruskie liturgiczne pieśni cerkiewne wieków XV-XVIII: znamiennyje, putiewoje, diemiestwiennyje raspiewy, wczesne partesy, strocznaja i znamiennaja wielogłosowość, koncertowe partesy. Staroruska tradycja śpiewacza sama w sobie stanowi unikalne zjawisko w kulturze światowej. Nie jest sposobem wyrażania samego siebie, lecz wizerunkiem modlitwy danym nam w śpiewie. Ideałem śpiewu liturgicznego jest podobieństwo do śpiewu aniołów, a jego podstawę stanowi stan wewnętrzny wykonawcy, określający zarówno styl śpiewu, jak i wpływający na sam dźwięk.
    ⁃    Pieśni religijne [duchownyje stichi] pozaliturgiczne pieśni o treści religijnej, wyrażające istotę i sens prawosławnej wizji świata, obecnej w różnych społecznych warstwach i kontekstach. Pierwsze zanotowane przykłady spotyka się w klasztornych rękopisach XV wieku. Jednakowoż, pieśni religijne – gatunek kiedyś bardzo rozpowszechniony – wyróżniają się rozmaitością form, w których przedziwnie mieszają się muzyczne i poetyckie tradycje różnych wieków i narodów.
    ⁃    Muzyka autorska: Paleta dźwiękowa zespołu Sirin jest bardzo różnorodna, co zawsze przyciągało ku niemu uwagę czołowych współczesnych kompozytorów. Jednakże, wierny swojej koncepcji Sirin nader wybiórczo odnosi się do autorskich propozycji, starając się w miarę możliwości unikać pustych i jałowych stylizacji.
    ⁃    Łączymy stałe występy i nagrania z pracą badawczą, aktywnie (jak zresztą i zawsze) współpracujemy z licznymi uczonymi, muzykami, reżyserami teatralnymi. Przygotowujemy nowe programy, widowiska, poszukujemy żywego Słowa oraz samych siebie”.

Sirin

Zacytowane fragmenty pochodzą z wydawnictwa towarzyszącego XVIII Festiwalowi „Pieśń Naszych Korzeni” (Jarosław 22─29 VIII 2010)

 

Zobacz także

Tomasz Dekert

Tomasz Dekert na Liturgia.pl

Urodzony w 1979 r., doktor religioznawstwa UJ, wykładowca w Instytucie Kulturoznawstwa Akademii Ignatianum w Krakowie. Główne zainteresowania: literatura judaizmu intertestamentalnego, historia i teologia wczesnego chrześcijaństwa, chrześcijańska literatura apokryficzna, antropologia kulturowa (a zwłaszcza możliwości jej zastosowania do poprzednio wymienionych dziedzin), języki starożytne. Autor książki „Teoria rekapitulacji Ireneusza z Lyonu w świetle starożytnych koncepcji na temat Adama” (WAM, Kraków 2007) i artykułów m.in. w „Teofilu”, „Studia Laurentiana” i „Studia Religiologica”. Mąż, ojciec czterech córek i dwóch synów.