Środa Popielcowa

Notatki nt. pochodzenia kolekt dzisiejszego dnia w Mszałach Pawła VI i Piusa V.

Mszał Pawła VI

Tekst: „Concede nobis, Domine, praesidia militiae christianae sanctis inchoare ieiuniis, ut, contra spiritales nequitias pugnaturi, continentiae muniamur auxiliis. Per Dominum”.

Oficjalny polski przekład: „Panie, nasz Boże, daj nam przez święty post zacząć okres pokuty, aby nasze wyrzeczenia umocniły nas do walki ze złym duchem. Przez naszego Pana”.

Przekład z łac.-pol. Mszału z 1968 r.: „Dozwól nam, Panie, przez post zająć stanowisko w chrześcijańskim boju, abyśmy wstrzemięźliwością zostali umocnieni do walki ze złym duchem. Przez Pana naszego”.

Przekład z 1968 r. jest znacznie dokładniejszy, nowszy przekład to właściwie parafraza modlitwy.

Historia modlitwy. Modlitwa po raz pierwszy pojawia się w Sakramentarzu Leoniańskim (ok. 560/590 r.), jako jedna z oracji podczas kwartalnych dni modlitw w czerwcu. W tej samej funkcji występuje ona także w Sakramentarzu Gelazjańskim (ok. 628/715 r.), ponadto w Gelasianum pojawia się ona również jako kolekta alternatywnego formularza Mszy Wigilii Pięćdziesiątnicy, co jest dość kuriozalne (przewertowałem obszerną monografię Chavasse’a o Sakramentarzu Gelazjańskim, ale nie znalazłem tam wytłumaczenia tego faktu). Natomiast w papieskim Sakramentarzu Gregoriańskim (ok. 625/638 r.) jest to modlitwa liturgii stacyjnej Środy Popielcowej, odmawiana w kościele zgromadzenia się ludu (czyli u św. Anastazji), skąd potem rusza procesja do św. Sabiny, gdzie papież odprawia Mszę św. Kiedy później powstanie obrzęd błogosławienia popiołu i posypania głów wiernych (sprawowany przed Mszą), modlitwa „Concede nobis” będzie modlitwą końcową tego obrzędu. Tak będzie aż do Mszału z 1962 r.

Mszał Piusa V

Tekst: „Praesta, Domine, fidelibus tuis: ut ieiuniorum veneranda solemnia, et congrua pietate suscipiant, et secura devotione percurrant. Per Dominum”.

Przekład z łac.-pol. Mszału z 1968 r.: „Spraw, Panie, aby wierni Twoi rozpoczęli ten czcigodny i uroczysty post z należną pobożnością i przeżyli go w radości ducha. Przez Pana naszego”.

Historia modlitwy. Od Sakramentarzy Gregoriańskich aż do Mszału z 1962 r. jest to niezmiennie kolekta dzisiejszego dnia. W Sakramentarzu Gelazjańskim natomiast jest to kolekta środy podczas kwartalnych dni wrześniowych.

Mszał Pawła VI. Brak.

 


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Maciej Zachara MIC

Maciej Zachara MIC na Liturgia.pl

Urodzony w 1966 r. w Warszawie. Marianin. Rocznik święceń 1992. Absolwent Papieskiego Instytutu Liturgicznego na rzymskim "Anselmianum". W latach 2000-2010 wykładał liturgikę w WSD Księży Marianów w Lublinie, gdzie pełnił również posługę ojca duchownego (2005-2017). W latach 2010-2017 wykładał teologię liturgii w Kolegium OO. Dominikanów w Krakowie. Obecnie pracuje duszpastersko w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Bazylianówka w Lublinie. Ponadto jest prezbiterem wspólnoty neokatechumenalnej na lubelskiej Poczekajce, a także odprawia Mszę św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego w rektoralnym kościele Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Staszica w Lublinie....

Środa Popielcowa

Kościół święty, Matka nasza, przygotowuje nas stopnio­wo do głównych świąt swego cyklu liturgicznego. Jak wiado­mo, dwie wielkie tajemnice, około których obraca się cała eko­nomia chrześcijańska: Wcielenie i Odkupienie, rządzą całym rokiem liturgicznym. Dlatego też Kościół dokłada wszelkich starań, aby przygotować swe dzieci do godnego i pobożnego obchodzenia — digne ac devote — świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy.

Kościół święty, Matka nasza, przygotowuje nas stopnio­wo do głównych świąt swego cyklu liturgicznego. Jak wiado­mo, dwie wielkie tajemnice, około których obraca się cała eko­nomia chrześcijańska: Wcielenie i Odkupienie, rządzą całym rokiem liturgicznym. Dlatego też Kościół dokłada wszelkich starań, aby przygotować swe dzieci do godnego i pobożnego obchodzenia — digne ac devote — świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy.

none

 

Zobacz także