„Świat”

 Czym on jest, jaką rzeczywistość Jan opisuje za pomocą tego słowa? Gdy czytamy je w Prologu dosłownie jako świat, wtedy chyba czytamy naiwnie.

 
Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał.(J 1.10)
 
Ten werset trzeba odczytywać w kontekście wszystkich wypowiedzi o „świecie” z Pism Janowych.
 
Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. (J 3.16) Chlebem, który ja dam, jest moje ciało, [wydane] za życie świata. (J 6.51) Ja jestem światłością świata. (J 8.12) Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi. (J 9.39)
 
Dawał więc świadectwo ten tłum, który był z Nim wtedy, kiedy Łazarza z grobu wywołał i wskrzesił z martwych. Dlatego też tłum wyszedł Mu na spotkanie, ponieważ usłyszał, że ten znak uczynił. Faryzeusze zaś mówili jeden do drugiego: „Widzicie, że nic nie uzyskacie? Oto świat poszedł za Nim”. (J 12.17 – 19)
 
 Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie wyrzucony precz. (J 12.31) Ja przyszedłem na świat jako światłość, aby nikt, kto we mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności (J 12.46) Pokój mój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, ja wam daję. (J 14.27) Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we mnie. Ale niech świat się dowie, że ja miłuję Ojca i że tak czynię, jak mi Ojciec nakazał. (J 14. 30 – 31) Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że mnie wpierw znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi. (J 15. 18 – 19) On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu – bo nie wierzą we mnie; o sprawiedliwości zaś – bo idę do Ojca i już mnie nie ujrzycie, wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony. (J 16. 8 – 11) Jam zwyciężył świat.(J 16. 33)
 
Objawiłem imię Twoje ludziom, których mi dałeś ze świata. (J 17.6) Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których mi dałeś, ponieważ są Twoimi. (J 17. 9) Już nie jestem na świecie, ale oni są jeszcze na świecie (J 17.11) Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale abyś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i ja nie jestem ze świata. (J 17. 14 – 16) Jak Ty mnie posłałeś na świat, tak i ja ich na świat posłałem. (J 17.18) Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz ja Ciebie poznałem, i oni poznali, żeś Ty mnie posłał. (J 17.25)
 
Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia, pochodzi nie od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość, kto zaś wypełnia wolę Boża, ten trwa na wieki. (1J 2. 15 – 17) Oni są ze świata, dlatego mówią od świata, a świat ich słucha. (1J 4.5) A któż zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym?(1J 5.5)Wiemy, że jesteśmy z Boga, a cały świat leży w mocy Złego. (1J 5.19)

 
 
 
 
 
 

Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Marian Grabowski

Marian Grabowski na Liturgia.pl

Dr hab. fizyki teoretycznej, profesor zwyczajny nauk humanistycznych. Kierownik Zakładu Filozofii Chrześcijańskiej Wydziału Teologicznego UMK w Toruniu. Zajmuje się aksjologią nauki, etyką, antropologią filozoficzną. Autor m.in. książek: "Historia upadku", "Pomazaniec. Przyczynek do chrystologii filozoficznej", "Podziw i zdumienie w matematyce i fizyce".