Święto Przemienienia Pańskiego – historia

Święto Przemienienia Pańskiego jest obchodzone w Kościele zachodnim 6 sierpnia. Tę datę ustanowił Papież Kalikst III jako podziękowanie Bogu za odniesione zwycięstwo pod Belgradem w dniu 6 sierpnia 1456 roku.

Początki tego święta sięgają IV w., kiedy to ustanowiono je we wschodniej części Cesarstwa Rzymskiego. Jego źródłem są ewangeliczne opisy Mateusza, Marka i Łukasza, w których ukazane zostało objawienie skierowane do trzech z uczniów Jezusa: Piotra, Jakuba i Jana. Jezus zabrał tych trzech na górę, gdzie zobaczyli Go w nieziemskiej chwale, rozmawiającego z Mojżeszem i Eliaszem. Mimo że ewangelie nie podają nazwy góry, przyjmuje się, że była to góra Tabor.

W ikonografii scena Przemienienia ukazywana jest w podobny sposób: centralną postacią jest Chrystus na szczycie góry Tabor w jaśniejących szatach, po Jego bokach dwaj prorocy – Mojżesz i Eliasz, a u podnóża góry trzej uczniowie, klęczący lub leżący na ziemi, przerażeni oślepiającą ich wizją.

Scena ta znalazła swoje odzwierciedlenie głównie w ikonografii prawosławnej, gdzie jest jedną z najczęściej przedstawianych. Samo święto Przemienienia jest w Kościele Prawosławnym zaliczane w poczet centralnych świąt poświęconych Chrystusowi. Zwane jest ono świętem Spasa Izbawnika i obchodzone jest w dniach 18-19 sierpnia. Jednym z najważniejszych miejsc kultu Przemienienia Pańskiego jest święta Góra Grabarka, która gromadzi kilkunastotysięczne rzesze pielgrzymów z Metropolitą Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego i członkami Świętego Synodu na czele.

Zobacz także