Teologia dziecięca – odsłona XIX

Mało istotny niuans, a może nie. Chodzi o proporcje radości zbawionych do wołań udręczonych mieszkańców tego łez padołu. W liturgii rzecz jasna, a raczej w jej oprawie.

Jestem z dziewczynkami w kościele. Weszliśmy nieco spóźnieni – do tej pory nie udało nam się przyzwyczaić, że narzucane u nas odgórnie tempo liturgii wiąże się z zaczynaniem Mszy kilka minut przed godziną, o ktorej ma być – stanęliśmy z boku głównej nawy. Za moment ktoś trąca mnie w ramię – w trzeciej ławce trzy staruszki i dziewczyna samorzutnie ścisnęły się, żebym mógł z dzieciakami usiąść (jak kiedyś pisałem, bardzo cieszę się, że mieszkam tu, gdzie mieszkam). Dziewczyna wzięła od razu Jagodę na kolana i w zasadzie opiekowała się nią do końca Mszy. Ja siedziałem z Marianką. Kiedy wróciliśmy do ławki po komunii, proboszcz właśnie zaintonował Pójdź do Jezusa (organisty dzisiaj zabrakło, pewnie zachorzał chłop). Nagle, po pierwszej zwrotce i refrenie, Marianka podnosi głowę i mówi: "To jest pogrzeb!" Zaprzeczyłem odruchowo, a wtedy ona mówi: "Posłuchaj, śpiewają pociesz nas". I jeszcze, chwilę później pyta mnie: "A dlaczego smutny ten czas?" Wiadomo, że to efekt labilnych jeszcze struktur poznawczych sześcioletniego dziecka, ale to skojarzenie niedzielnej Mszy z pogrzebem ze względu na słowa pieśni jest trochę zastanawiające.

(Moje pierwsze skojarzenie wiązało się ze sceną ze Świętego Graala Monthy Pythona, gdzie otwiera się niebo i pojawia się Bóg, który strofuje padającego na kolana króla Artura: "Wstawaj! Nie cierpię tego płaszczenia się… i tych ponurych psalmów" [cyt. z kiepskiej pamięci]. Nic nie poradzę, że lubię obrazoburcze filmy, no, w każdym razie Monthy Pythona…)


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Tomasz Dekert

Tomasz Dekert na Liturgia.pl

Urodzony w 1979 r., doktor religioznawstwa UJ, wykładowca w Instytucie Kulturoznawstwa Akademii Ignatianum w Krakowie. Główne zainteresowania: literatura judaizmu intertestamentalnego, historia i teologia wczesnego chrześcijaństwa, chrześcijańska literatura apokryficzna, antropologia kulturowa (a zwłaszcza możliwości jej zastosowania do poprzednio wymienionych dziedzin), języki starożytne. Autor książki „Teoria rekapitulacji Ireneusza z Lyonu w świetle starożytnych koncepcji na temat Adama” (WAM, Kraków 2007) i artykułów m.in. w „Teofilu”, „Studia Laurentiana” i „Studia Religiologica”. Mąż, ojciec czterech córek i dwóch synów.