Zwróć mnie Chrystusowi, Mistrzowi mojemu…

Patron dzisiejszego dnia – św. Andrzej – brat św. Piotra i jeden z pierwszych powołanych przez Chrystusa apostołów, w liturgii bizantyjskiej jest zwany protokleros (pierwszy powołaniem). Był świadkiem chrztu Jezusa w Jordanie, jako uczeń Jana Chrzciciela. Pod wpływem tego wydarzenia, nie tylko przystąpił do Jezusa, jako oczekiwanego proroka, ale także przyprowadził do Niego swego brata:

Andrzej pozostał więc u Jezusa i nauczył się wiele. Tego skarbu nie zachował jednak wyłącznie dla siebie, ale udał się śpiesznie do swego brata, aby podzielić się tym, co otrzymał. (…) powiedział do brata: Znaleźliśmy Mesjasza, to znaczy Chrystusa. (Homilia św. Jana Chryzostoma, biskupa, do Ewangelii św. Jana – Godzina czytań).

W spotkaniu tym widoczne jest ogromne pragnienie poznania Mesjasza, mocne oczekiwanie Jego przyjścia. Przede wszystkim zaś zaskakuje zaufanie rybaka, który przy pierwszym spotkaniu z Jezusem zwraca się do Niego: Nauczycielu, odpowiadając tym na wezwanie: Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi. W tym momencie decyduje się na porzucenie swego dotychczasowego życia, na kroczenie za Jezusem i głoszenie prawdy. Staje się to decyzją na całe życie, które aż do śmierci oddaje świadczeniu o Bożym zbawieniu.

Andrzej w Jezusie rozpoznał nowe życie, a w Jego męce na krzyżu moc i mądrość Bożą. W swej działalności apostolskiej głosił Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan, dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków, Chrystusem, mocą Bożą i mądrością Bożą. To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi. (Pierwszy Listśw. Pawła Apostoła do Koryntian, 1, 18 – 2, 5 – z Godziny czytań). Ta wiara w głupstwo głoszenia słowa, które zbawia ludzi, zaprowadziła Andrzeja na krzyż, na którym umarł, jak jego Rabbi. Według Dziejów Andrzeja – apokryfu z II w. – męczeńską śmierć apostoł przyjął z chlubą i wielką radością: Witaj, o krzyżu, uświęcony przez ciało Chrystusa i przez Niego niczym perłami ozdobiony. Panie Jezu Chryste, dobry Mistrzu, nie pozwól, aby zdjęto mnie z tego krzyża, zanim nie oddam Ci duszy mojej (X; XI).

Śmierć krzyżowa była dla apostoła wyróżnieniem, zbliżającym go do Chrystusa i wypełnieniem jego powołania. Po raz kolejny nauka krzyża ukazała, że to, co słabe i wzgardzone w oczach świata, jest prawdziwą mocą i zwycięstwem.

 

Zobacz także