Liturgia w soczewce: I niedziela Wielkiego Postu, rok B (komentarz)

„Liturgia w soczewce” to nowa propozycja komentarzy do tekstów liturgii niedzielnej Mszy świętej, byśmy mogli jeszcze głębiej przeżywać niedzielną Eucharystię. O tym czym są, oraz jak je wykorzystać, możecie przeczytać w naszym serwisie (tutaj).

KOLEKTA

Wszechmogący Boże, spraw, abyśmy przez doroczne ćwiczenia wielkopostne postępowali w rozumieniu tajemnicy Chrystusa * i dzięki Jego łasce prowadzili święte życie.

– Czas Wielkiego Postu pokazany został jako ćwiczenia, które mają nas przygotować do przeżywania misterium Paschy Chrystusa, obchodzonego podczas Świąt Wielkanocnych. Ich celem jest coraz głębsze rozumienie tajemnicy Chrystusa, które ma prowadzić do przemiany naszego życia.

– Przy takiej perspektywie, nasz wysiłek wsłuchiwania się w głos Boga i rozważania Jego spraw podejmowany podczas Wielkiego Postu, ma za cel uzdrowić nasze spojrzenie na rzeczywistość. Przez to stajemy się bardziej podatni na działanie Ducha, który nas przemienia na obraz Chrystusa i w ten sposób powoduje konkretne zmiany w naszym życiu.

– Pytanie, które możemy zadać w odniesieniu do tekstów liturgii Mszy świętej na podstawie tekstu kolekty: Co mówi nam słowo Boże na temat tajemnic Chrystusa? Co mamy czynić, abyśmy postępowali w ich rozumieniu i wprowadzali je w życie?

TEKSTY LITURGII MSZY ŚW.

I Czytanie – Rdz 9, 8-15 (Przymierze Boga z Noem po potopie)

Tak rzekł Bóg… „[G]dy rozciągnę obłoki nad ziemią… wtedy wspomnę na moje przymierze, które zawarłem z wami i z wszelką istotą żywą, z każdym człowiekiem; i nie będzie już nigdy wód potopu na zniszczenie żadnego istnienia.”

Psalm responsoryjny – Ps 25 (24)

4Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, * naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
8Dobry jest Pan i łaskawy, * dlatego wskazuje drogę grzesznikom.

II Czytanie – 1 P 3,18-22 (Woda chrztu nas ocala)

Chrystus raz jeden umarł za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was do Boga przyprowadzić zabity wprawdzie na ciele, ale powołany do życia przez Ducha. W Nim poszedł ogłosić zbawienie nawet duchom zamkniętym w więzieniu, niegdyś nieposłusznym… Teraz [woda] ratuje was we chrzcie… dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa

Werset przed Ewangelią – Mt 4, 4b

Nie samym chlebem żyje człowiek, * lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

Ewangelia – Mk 1, 12-15 (Jezus był kuszony przez Szatana, aniołowie zaś Mu usługiwali)

Duch wyprowadził Jezusa na pustynię. A przebywał na pustyni czterdzieści dni, kuszony przez Szatana, i był ze zwierzętami, aniołowie zaś Mu służyli. Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą.

Modlitwa nad darami

Panie, nasz Boże, spraw, abyśmy z należytym usposobieniem złożyli Tobie tę Ofiarę, * którą uroczyście rozpoczynamy zbawienny dla nas okres Wielkiego Postu.

Modlitwa po komunii

Posileni Chlebem z nieba, który ożywia wiarę, rozwija nadzieję i umacnia miłość, † prosimy Cię, Boże, naucz nas pragnąć Jezusa Chrystusa, chleba żywego i prawdziwego, * i żyć każdym słowem, które pochodzi z ust Twoich.

KOMENTARZ

[Jezus Chrystus jako obraz dobroci Boga i Jego troski o człowieka]

Bóg stworzył wszystko po to, aby było. Nie pragnie unicestwienia swojego stworzenia, nie chce zguby człowieka. Opis zawarcia przymierza z Noem po potopie możemy odczytać jako opowieść o tym, jak bardzo Mu zależy na ocaleniu wszystkiego i na zbawieniu każdego z nas. Ta zbawcza wola Boga staje się w pełni widoczna w Chrystusie, który jest doskonałym obrazem Boga – „tym, co widzialne w Ojcu”.

Chrystus paradoksalnie przez swoją śmierć i zmartwychwstanie objawił dobroć Boga i Jego troskę o człowieka. Dobrą nowinę o zbawieniu poszedł głosić nawet duchom zamkniętym w więzieniu. Nie ma dla Niego miejsca, które byłoby niedostępne, którego nie chciałby dotrzeć. Sam został powołany do życia przez Ducha, a teraz my w tym samym Duchu przez zanurzenie w wodzie chrztu otrzymujemy nowe życie. On żyje w nas, a my w Nim i przez Niego. Duch w nas wskrzesza i uzdrawia wszystko co mroczne, ciemne i obumierające. Przemienia nas na obraz Chrystusa, a my w ten sposób możemy urzeczywistniać Jego dzieła w świecie – być jakby Chrystusem dla drugiego człowieka, stać się świadectwem o Jego trosce i obecności.

Chrystus pokonuje Kusiciela, Fot. Lawrence Lew OP

Chrystus pokonuje Kusiciela, fot. Lawrence Lew OP

[Wyjść z Jezusem na pustynię]

W jaki sposób miałoby się to w nas dokonać? W Ewangelii spotykamy Jezusa, którego Duch „wyrzuca” na czterdzieści dni na pustynię – na miejsce niezamieszkałe, gdzie brakuje wody i pożywienia. Człowiek tam cierpi z głodu i pragnienia, jest osamotniony, targany pokusami. Po wielu dniach postu nie może już liczyć na swoje siły i może się zdać tylko na Opatrzność Bożą i „opiekę aniołów”. Ponadto liczba czterdziestu dni przywodzi na myśl czterdzieści lat wędrówki Izraelitów, którzy otrzymując codziennie na pożywienie mannę, chleb z nieba – mieli nauczyć się zaufania wobec Boga.

Ten obraz pustyni możemy odnieść do naszych zmagań duchowych, które poprzez doświadczenie braku uczą nas, że nie samym chlebem żyje człowiek. Doświadczenie pustyni nie przekreśla wartość naszego codziennego życia, ani nie podważa dobroci i piękna rzeczywistości stworzonej, która jest darem Boga. Pokazuje jednak, że fundamentem naszego życia doczesnego jest życie, które otrzymujemy od Ducha, które pulsuje w nas od momentu chrztu, jest ożywiane przez słuchanie słowa Bożego i odnawiane przez sakramenty. W takiej perspektywie Wielki Post może stać się dla nas czasem świadomego wejścia w doświadczenie pustyni.

Może doroczne ćwiczenia wielkopostne będą dla nas okazją, żeby choć na chwilę odejść od tego, co zwykle daje nam poczucie bezpieczeństwa i w czym szukamy oparcia – mogą to być rzeczy, z których korzystamy, relacje, konkretne środowisko, może nawet praktyki religijne, do których za bardzo się przywiązaliśmy. Taki post jednak nie jest „sztuką dla sztuki”. Wiemy, że Jezus po powrocie z pustyni od razu rozpoczął głoszenie Ewangelii. Celem naszego wyjścia na pustynię więc powinno być pogłębienie zażyłości z Bogiem, które pozwoli nam stać się żywym świadectwem o dobroci Boga i nieść dobrą nowinę o Jego zbawieniu nawet w miejsca najbardziej mroczne i poranione.

WSKAZÓWKI DO ROZWAŻANIA

– Czy widzę swoje życie jako dar od Boga, jako część historii zbawienia? Czy dostrzegam dobro, które otrzymuję? Za co konkretnie chcę Bogu podziękować ? Za jakie wydarzenia, relacje, doświadczenia?

– Czy w moim życiu i doświadczeniu dostrzegam miejsca, do których jeszcze nie dotarła Dobra Nowina o zbawieniu? Co jest tego przyczyną?

– Czy widzę coś konkretnego w moim życiu, od czego chcę podczas Wielkiego Postu „odejść na pustynię”? Co jest mi potrzebne, żeby mi było łatwiej spotkać się z Bogiem i ze sobą?

– Sakrament pokuty czasami bywa nazywany „chrztem pracowitym” – czy potrafię spojrzeć na spowiedź jako na odnowienie przymierza z Bogiem – na nowe stworzenie w Chrystusie? Co mogę zrobić, aby spowiedź była rzeczywiście dla mnie okazją do zmiany myślenia?

MODLITWA PO MEDYTACJI

Panie, Ty jesteś dobry i łaskawy, Ty wskazujesz drogę nam, grzesznikom. Daj mi poznać Twoje drogi i naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami. Bądź ze mną na pustyni mojego życia. Daj mi poznać, że Ty sam wystarczysz, że w Tobie jest źródło życia. Naucz mnie łaknąć Twojego słowa. Naucz mnie dostrzegać, że wszystko co dobre jest Twoim darem.

Pozwól mi złożyć to wszystko na Twoim ołtarzu wraz z Twoją Ofiarą. Pozwól mi spotkać Cię w Eucharystii, a kiedy zostaniemy połączeni wokół Twojego ołtarza w jedną wspólnotę i napełnieni Duchem, pozwól nam nieść Twoją obecność ludziom, którzy przez Ciebie zostali stworzeni i którzy czekają na Ciebie.

Opr. s. Tereza Huspekova CHR


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także