Śpiew Ewangelii – Męka Pańska na Wielki Piątek

Nie wystarcza, żeby w czasie liturgii Słowo Boże było przeczytane, ma być ono uroczyście głoszone, czyli proklamowane. Pismo Święte ma nie tylko karmić słuchających, uczyć, umacniać, wzywać do nawrócenia, ale także być oznajmianiem prawdy Bożej wobec Boga, świętych i aniołów.

Przedstawiamy zapis Opisu Męki Pańskiej według św. Jana z Liturgii Męki Pańskiej w Bazylice Świętej Trójcy oo. Dominikanów w Krakowie, 19.04.2019.

Męka naszego Pana Jezusa Chrystusa według Świętego Jana

Niepojęta Trójco tom 2, s. 127-142
Melodia gregoriańska
Opr.: M. Bornus-Szczyciński, R. Pożarski
Narrator: o. Dawid Kusz OP
Jezus: o. Wojciech Sznyk OP
Osoby: br. Dominik Zarychta OP
Pozostałe osoby i tłum: schola

Nagrania Ewangelii na inne dni można znaleźć na stronie serii oraz na liście w SoundCloudzie, a także jako podcast w Spotify oraz iTunes Store.

Oratio Jeremiae Prophetae

Modlitwa proroka Jeremiasza (Lm 5, 1-22)

Wspomnij, Panie, na to, co nas spotkało, wejrzyj, a obacz zelżywość naszą!
Dziedzictwo nasze obróciło się do cudzych, domy nasze do obcych.
Sierotami zostaliśmy bez ojca, matki nasze jak wdowy.
Wodę naszą piliśmy za pieniądze, drwa nasze za pieniądze kupowaliśmy.
Za szyje nasze gnano nas, utrudzonym nie dawano odpoczynku.
Do Egiptu wyciągaliśmy rękę i do Asyryjczyków, żeby się najeść chleba.
Ojcowie nasi zgrzeszyli i nie ma ich, a my ponieśliśmy nieprawości ich.
Niewolnicy zapanowali nad nami, nie było, kto by z rąk ich wykupił.
Z niebezpieczeństwem dusz naszych przynosiliśmy sobie chleb przed mleczem w pustyni.
Skóra nasza jak piec zgorzała od gwałtownego głodu.
Niewiasty na Syjonie poniżono i dziewice w miastach judzkich.
Książęta ręką są powieszeni, nie wstydzono się oblicza starców.
Młodzieńców na psotę używano, a pacholęta pod drwami legły.
Starcy zniknęli z bramy, młodzieńcy z tańca śpiewających.
Ustało wesele serca naszego, odmienił się w żałobę taniec nasz.
Spadła korona z głowy naszej ; biada nam, bośmy zgrzeszyli!
Dlatego stało się smętne serce nasze, dlatego zaćmiły się oczy nasze, dla góry Syjon, że zginęła; lisy chodziły po niej.
A ty, Panie, na wieki trwać będziesz, stolica twoja od pokolenia w pokolenie.
Czemu nas na wieki zapominasz, opuszczasz nas na długie dni?
Nawróć nas, Panie, ku sobie, a nawrócimy się, odnów dni nasze jak pierwej!
Ale zupełnie odrzuciłeś nas, rozgniewałeś się na nas bardzo.
Jeruzalem, Jeruzalem, nawróć się do Pana Boga twego!

Wykorzystane zdjęcia zostały wykonane przez br. Dawida Grześkowiaka OP.


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Wojciech Sznyk OP

Wojciech Sznyk OP na Liturgia.pl

Dominikanin, absolwent filozofii na Uniwersytecie Łódzkim, teologii na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie oraz Podyplomowych Studiów Chórmistrzostwa i Emisji Głosu na Akademii Muzycznej w Bydgoszczy. Przed wstąpieniem do zakonu zaangażowany w Ruch Światło-Życie, odnowę charyzmatyczną, spotkania w duchu Taizé, duszpasterstwo młodzieżowe i akademickie. Prowadził schole liturgiczne, pełnił funkcję kantora oraz brał udział w różnego rodzaju przedsięwzięciach muzycznych religijnych i świeckich.