Katechumenat: Poniedziałek w oktawie

Kolejny dzień oktawy i nowo ochrzczone (oraz bierzmowane) dzieci są z rodzicami w kościele na mszy. Tytuł "katechumenat" zachowuję, jak już pisałem wczoraj, tylko dla zaznaczenia ciągłości cyklu. Pod wpisem komentarze na temat namaszczenia krzyżmem.

Może jeszcze słowo na temat źródeł poświadczających lektury biblijne. Tzw. Epistolarz z Würzburga jest najstarszym zachowanym lekcjonarzem rytu rzymskiego (ok. 600/650 r.) podającym katalog stosowanych pierwszych czytań mszalnych. Nie zawiera tekstów czytań a jedynie odnośniki jaki fragment Biblii czytać którego dnia. Wydanie krytyczne: G. Morin, „Le plus ancien comes ou lectionnaire de l’Eglise romaine”, Revue bénédictine 27 (1910), s. 41-74. Natomiast najstarsze rzymskie Ewangeliarze z VII i VIII w. wydał Theodor Klauser, wyróżniając ich cztery typy oznaczone greckimi literami: Pi, Lambda, SigmaDelta. Najstarszy jest typ Pi (ok. 645 r.) i dlatego biorę go tutaj pod uwagę. Ewangeliarz tak samo jak lekcjonarz nie zawiera in extenso tekstów czytań. Edycja: T. Klauser, Das römische Capitulare Evangeliorum, Münster 1972 (2 ed.).

Poniedziałek

(GeV 468-472; Epistolarz z Würzburga; Ewangeliarz typu Pi)

[Kolekta] Kontemplując misterium paschalne, jesteśmy, Panie, wzmocnieni modlitwami błogosławionych apostołów, świadomi, że mamy iść za ich nauczaniem. Przez.

Boże, Odkupicielu i Twórco swego Kościoła, spraw, prosimy, abyśmy otrzymali dary paschalnego sakramentu dzięki modlitwom apostołów, dzięki nauczaniu których pozwoliłeś nam je głosić. Przez.

Epistoła: Dz 10,37-43

Ewangelia: Łk 24,13-35

Sekreta. W paschalnej radości składamy, Panie, ofiary, przez które Twój Kościół odradza się i karmi. Przez.

[Prefacja] Zaprawdę godne. Abyśmy błagali Twoją łaskawość o to, by modlitwy błogosławionych apostołów dopomogły nam godnie celebrować paschalne misterium i przyjąwszy z ich przepowiadania te tajemnice wiary, wiernie szukali ich pomocy. Przez Chrystusa Pana.

W Kanonie [Communicantes i Hanc igitur] następuje tak jak w noc świętą

[Communicatnes] Zjednoczeni z całym Kościołem obchodzimy zmartwychwstanie naszego Pana Jezusa Chrystusa itd.

[Hanc igitur] Przyjmij, Panie, Ofiarę Twych sług i całego ludu Twego, którą ofiarujemy Tobie także za tych, których zechciałeś odrodzić z wody i z Ducha Świętego, udzielając im odpuszczenia wszystkich grzechów, i abyś znalazł ich w Chrystusie Jezusie Panu naszym, prosimy Cię, Panie, abyś łaskawie ją przyjął. Za nich zanosimy do Twego majestatu błagalne modlitwy, abyś ich imiona nakazał zapisać w księdze życia. Napełnij dni nasze Twoim pokojem itd.

Postkomunia. Niech nasyci nas, prosimy, Panie, święta Ofiara paschalnego sakramentu i przeprowadzi nas od ziemskich przywiązań do nauki niebiańskiej.

 

* * *

Komentarze

Namaszczenie krzyżmem

 

Jan Diakon, List do Senariusza z Rawenny, rozdz. 6 (Rzym, ok. 500 r.)

Gdy neofita włoży białe szaty, namaszcza się jego głowę świętym krzyżmem, aby pojął on, że staje się uczestnikiem królestwa oraz misterium kapłańskiego. Krzyżmem namaszczano bowiem kapłanów i królów, aby składali Bogu ofiary i rządzili ludem.

(Wilmart, Analecta reginensia, s. 174)

 

Alkuin z Yorku (?), Instrukcja chrzcielna Primo paganus (Tours, ok. 798 r.)

Następnie namaszcza [mu] się głowę świętym krzyżmem i owija w mistyczny zawój, aby rozumiał, że nosi diadem królestwa i godność kapłaństwa, według Apostoła: „Wy jesteście ludem królewskim i kapłańskim, składając samych siebie Bogu żywemu jako ofiarę świętą i Bogu miłą” (por. 1 P 2,9; Rz 12,1).

(Keefe, Water and the Word II, s. 244-245)

 

bp Jesse z Amiens List o chrzcie (Amiens, ok. 802 r.; instrukcja o chrzcie adresowana do księży diecezji Amiens)

O namaszczeniu głowy. Prezbiter czyni neoficie znak krzyża na szczycie głowy. Jak we chrzcie następuje odpuszczenie grzechów, tak przez namaszczenie dokonuje się uświęcenie Duchem. Ponieważ i w Starym Testamencie namaszczano kapłanów i królów, jak Aaron został namaszczony przez Mojżesza i Dawid przez Samuela. Namaszcza się na głowie, ponieważ z niej pochodzą wszystkie zmysły i sama zawiera w sobie zmysły. Bo i kobieta wylała Jezusowi na głowę olejek nardowy, aby wiara Kościoła i ludów okazała się przez namaszczonych krzyżmem zbawienia.

(Keefe, Water and the Word II, s. 425)

 

Leidrad z Lyonu, Księga o sakramencie chrztu, rozdz. 7 (Lyon, ok. 812 r.; odpowiedź na kwestionariusz Karola Wielkiego)

Po kąpieli chrzcielnej zostajemy namaszczeni, aby wyznać imię Chrystusa. Krzyżmo oznacza bowiem „namaszczenie”, tak jak Chrystus oznacza „namaszczony”. Poprzez to namaszczenie stajemy się plemieniem królewskim. W Starym Testamencie namaszczano nie tylko królów i kapłanów, ale także przybytek świadectwa (zob. Wj 40,9).

(Keefe, Water and the Word II, s. 371)


Wpisy blogowe i komentarze użytkowników wyrażają osobiste poglądy autorów. Ich opinii nie należy utożsamiać z poglądami redakcji serwisu Liturgia.pl ani Wydawcy serwisu, Fundacji Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Zobacz także

Maciej Zachara MIC

Maciej Zachara MIC na Liturgia.pl

Urodzony w 1966 r. w Warszawie. Marianin. Rocznik święceń 1992. Absolwent Papieskiego Instytutu Liturgicznego na rzymskim "Anselmianum". W latach 2000-2010 wykładał liturgikę w WSD Księży Marianów w Lublinie, gdzie pełnił również posługę ojca duchownego (2005-2017). W latach 2010-2017 wykładał teologię liturgii w Kolegium OO. Dominikanów w Krakowie. Obecnie pracuje duszpastersko w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Bazylianówka w Lublinie. Ponadto jest prezbiterem wspólnoty neokatechumenalnej na lubelskiej Poczekajce, a także odprawia Mszę św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego w rektoralnym kościele Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Staszica w Lublinie....